Palmerston North 28 Juli 2012

Hoe alles gewoon , maar wel helemaal anders, begint te worden

Met de Olympische spelen in volle vaart gestart, schrijf ik nog even snel een blogje, want zodra ik heb uitgevonden hoe, waar en wat ik ga kijken van de olympische spelen, blijft er waarschijnlijk niet veel tijd over om te bloggen;-) Ik ben bang dat de komende twee weken erg onregelmatig naar bed gaan en wakker worden wordt. Maar gelukkig zijn de belangrijkste finales prime time in de avond in Londen, dus dat betekent s ochtends vroeg in Nieuw-Zeeland. Raar om zo ver weg van Nederland toch Nederland te supporten.

Ondertussen al weer twee volle weken Nieuw-Zeeland achter de rug, en ik begin langzaam, zoals ze dat hier zo mooit zeggen, ''In the Swing of Things'' te komen. Raak langzaam gewend aan het gekke maar leuke Engels van de Kiwi's, het gebrekkige/ontbrekende Engels van de vele Chinezen, het rijden aan de verkeerde kant en aan al die andere dingen die totaal anders zijn dan in Nederland.

En dan wordt het langzaam tijd om te beseffen dat het normale leven begonnen is. Geen nieuwe ervaringen en indrukken meer elke dag, maar gewoon 5 dagen in de week naar school. Wisselvallig weer, soms prachtig blauw, windstil en zonnig. Soms stormend, regendruppels die zich verticaal voortbewegen door de keiharde wind, en ijzig koud.  Maar weer of geen weer, binnen in huis is het altijd koud. De huizen hier hebben geen isolering, dubbelglas of CV. En hoe mooier en helderder het overdag is, hoe kouder s'nachts. Dus af  en toe ontbijten met mijn jas aan. Maar dat is het helemaal waard als het later op de dag er zo uit ziet.

De hele week dus aan de studie, de campus is vrij groot, en gevarieerd. Een druk centrum met veel lesgebouwen, de biblitheek, eetzaal, winkels, banken en een reisbureau (vraag mij niet waarom), maar de rest van de campus is erg uitgespreid, oude monumentale gebouwen staan tussen de bomen, er lopen riviertjes over de campus, en in het midden van de campus is een arboretum op een berg. Maakte gister een wandeling, en het leek af en toe net of ik midden in het bos was.

In de eerste week van het semester was er een markt waar alle clubs, verenigingen en dat soort zaken zich presenteerde aan de (nieuwe) studenten, op zoek naar nieuwe leden. toen al besloten om iniedergeval bij de Alpineclub te gaan, en misschien ga ik nog bij de surfclub om te leren surfen, of gewoon ouderwets het Atletiekteam:). De Alpineclub heeft door de weeks klim trainingen, en allerlei informatieve en recreatieve activiteiten, en in het weekend organiseren ze tripjes. De opties zijn vellerlei, maar het skieen, mountainbiken en hiken zijn de dingen waar ik naar uit kijk. vooral als je op een heldere dag de skipistes vanuit je huis kan zien;)

In diezelfde eerste week een (enorme) groep Amerikanen leren kennen, (en die zijn helemaal niet zo raar als je zou denken). Omdat alle tripjes pas over een paar weken beginnen besloten we om de eerste weken maar zelf het een en ander te organiseren. Op deze manier vandaag een auto gehuurd, en de omgeving bekeken. Van de bergen, naar een aantal leuke dorpjes, en we eindigden op een prachtig strand, met een diner van/bij het kampvuur.

Volgend weekend misschien skieen, maar eerst een paar dagen blokken. Eind van de week moet ik mijn eerste opdrachten al inleveren...


En nu: Zwemmen kijken. Doei!

Palmerston North, 22 Juli 2012

Krantenbezorgen vanaf de fiets

Vandaag precies een week geleden kwam ik aan in Palmerston North, een provincie stadje met ongeveer 82.000 inwoners. Een stuk groter dan ik had verwacht eerlijk gezegd. En in het landelijke Nieuw-Zeeland zelfs de zevende stad van het land. Alles is hier zo anders dan in Nederland. Alhoewel bijna alle straten vlak zijn, de stad ligt in een spiegelglad dal, wordt het zicht aan alle kanten gedomineerd door bergketens. Ik zie vanuit mijn kamerraam zelfs besneeuwde toppen. Ik ben vanmiddag een stukje gaan fietsen. En schoot onderweg dit plaatje.

                                                     

De reis die me hier bracht was trouwens zo gek nog niet, van te voren keek ik erg op tegen de 26 uur vliegen, en nog zo'n twintig uur wachten op de verschillende vliegvelden die  ik aan zou doen. het begon in Amsterdam, ruim drie uur voor het vliegtuig vertrok was ik natuurlijk aanwezig, inclusief ouders, Lydia en Liam.  Uitzwaaien, en dan het bekende vliegveld hangen. Naar niets op zoek zijn en toch de winkels afgaan. En nog een keer, en een tijdschrift kopen, wat half niet zo interessant blijkt als dat het leek toen je het kocht. Maar, achteraf blijkt, dat vliegtuig hangen werd eigenlijk steeds leuker, en vooral als je die wachttijd vult met onbekende steden zien, en met vreemden mensen praten over onverwachte onderwerpen. Het begon pas echt in Singapore, de eerste keer dat ik in Azie was! Dit schreef ik s avonds in mijn notitieblok.

Een zes uur durende overstap in Singapore, had van te voren het plan gevat om de bus te nemen naar de stad, en een beetje rond te gaan kijken, maar eer ik het vliegveld af was had ik me al bedacht. 30 graden Celcius en een luchtvochtigheid waar een broeikas jaloers op zou zijn. Heb het gehouden op een kort rondje in de buurt van het vliegtuig. Het eerste wat ik zag?

Brommers!

Na Singapore kwam weer een lange vlucht. Maar ik andermaal het geluk bij de nooduitgang te zitten. dus krap zitten was er nog niet bijgeweest deze reis. goed geslapen in het vliegtuig, en een heerlijke dag in Brisbane gehad. Van 07.30 tot 15.00 in de stad geweest, en bijna alles bekeken. van het arboretum tot het CBD. En het was heerlijk weer;)

Genieten van het weer aan Brisbane river (boven) en in het Arboretum (onder)

 

Wilde dieren in het park!

Tot zo ver de reis, ik kwam zaterdagavond laat aan in Wellington, Sliep in een hostel, en zondagochtend vroeg naar Palmerston North. Of all places;)Waar was ik, ja, palmerston North doet me zo af en toe denken aan een Amerikaanse stad uit de films, zo een waar de krantenjongen op de fiets de kranten op de oprit gooit, en met van die brede rechten straten, en lage huizen. Best makkelijk, al ben ik er nog maar een week, en heb nog maar drie dagen een fiets, verdwalen zal ik niet meer. Alle wegen leiden naar het centrum. Kaarsrecht. Het is hier nu hardje winter, maar het ergste is achter de rug, zegt men.. Hardje winter betekent overginds 10 - 15 graden, stevig briesje, en aardig wat regen. De temperatuur hangt geheel van de wind af. die kan het heel guur maken, maar als je geluk hebt, en hij is weg, is het prima te doen. Afgelopen week hadden we blijkbaar geluk, want het was de hele week zonnig, weinig wolken, en weinig wind. Awesome! Morgenochtend alweer naar de uni, week twee alweer. Sweet. Begin al Kiwi Engels te praten..  Next blog about that & uni life;)

Palmerston North, 20 Juli 2012

Hoe kom ik hier nu terrecht? Een korte update!

Ik wist al bij het begin van mijn studie, Internationale Ontwikkelingsstudies aan de Universiteit van Wageningen, dat ik in mijn derde jaar mijn minor vrij mocht invullen aan een Universiteit naar keuze. Voor de gene die mij een beetje kennen. Ik ben niet zo goed in keuzes. En doe er graag erg lang over. Dus ik heb inderdaad vanaf mijn eerste jaar lopen denken en twijfelen waar ik toch eens heen zou moeten gaan. Toen ik er uit dacht te zijn, en dit ging aangeven op school, aan de gene die daar over gaat, en in het gesprek Nieuw Zeeland ter sprake kwam, liet Marita, de exchange coordinator, vallen dat daar ook Wageningse studenten heen mochten. In de split second daarna maakte ik de snelste keuze uit mijn leven. Hier zou ik heen gaan. Niets Zuid-Afrika. En nu zit ik hier, 7 maanden en 20.000 kilometer verder. Mijn eerste blog te typen. Wat is de tijd snel gegaan. Maar daarover later meer... Nu etenstijd