Palmerston North
De tijd gaat zo snel, Is dat een goed teken?
Alweer een goede drie weken geleden schreef ik mijn laatste blog. Klaar om van de olympische spelen te genieten. En dat heb ik gedaan. Vooral de atletiekhoogtepunten in de tweede week bezorgen me afentoe kippenvel. En ik mocht af en toe mee schreeuwen met weer een nieuw-Zeelandse roeier die goed won. Dit kleine landje (een schamele 4 miljoen inwoners) haalde toch maar mooi 13 medailles, waarvan 6 gouden.
Na afloop van de olympische spelen wordt er altijd maar over twee dingen gesproken; de kosten en de gouden medailles. 11 miljard euro, 108% over budget. Een miljoenen kostende openings en sluitings ceremonies, is dat wel nodig allemaal. goede vragen, en die moeten ook gesteld worden.
Maar gelukkig kan de sport ook inspireren. Er logeerde hier, bij de mensen bij wie ik een kamer huur, een meisje van 8 jaar, die perse vroeg op wilde staan om de olympische hockey vrouwen finale te kijken. Helemaal geinspireerd. En zelf merk ik ook dat ik tijdens en na de spelen mijn trainingsloopjes weer net even wat langer maak. Je weet maar nooit..
Drie weken, is in een over verhit en relaxed Nederland misschien niet zo lang, maar voor mij voelt het als drie maanden. Drie weken waarin de studiedrukte toenam, maar het aantal leuke dingen ook.
'Moeder natuur' speelde een grote rol in wat er naast de studie kon en ging gebeuren afgelopen weken. Twee weken geleden stond de 'tongariro crossing; op het programma, een dagtocht de een van de grotere vulkanen hier uit de omgeving overgaat. Flink klimmen, veel sneeuw, prachtige vergezichten. Leek helemaal prima, het enige gevaar kon de kou zijn, maar de vulkaan was zeker niet gevaarlijk. Al meer dan honderd jaar diep in slaap. en precies in de week voor dat we zouden gaan: juist de vulkaan werd actief. As tot in de wijde omtrek. Lichte paniek bij de boeren op de helling omdat er zelfs een echte uitbarsting werd verwacht. zover is het gelukkig (nog) niet gekomen, en de rust lijkt terug gekeerd. Maar voorlopig nog maar niet de berg op;)
Het volgende plan was om deel te nemen aan een Alpine Instrucite Cursus. Hoe red je jezelf in de bergen, met sneeuw stormen en dat soort ongein. okee, om een lang verhaal kort te maken, dat weekend werd er een van de ergeste sneeuwstormen sinds tijden voorspelt in de bergen. Dus ook dat ging niet door.
Uiteindelijk geindigd met een tam wandelingetje door het bos hier in de buurt, wat uiteindelijk best leuk was, uitzichtpunten over de kloof die door het gebergte gaat, en het bos bleek meer oerwoud te zijn, maar lang niet zo spectaculair als gepland.
Toen kwam dit weekend, het plan was om te hiken naar een hut in de bergen, daar bij een vuurtje te eten en sterren kijken, en de volgende ochtend weer terug. Doordat de sneeuw was hoog in de bergen nog steeds een extreem was, werd het plan gewijzigd. In plaatst van naar een 1600m hut gingen we naar een 1000m hut, en konden we zonder bepakking doorlopen naar de sneeuwvelden. dus zaterdag omhoog gelopen naar de hut, zonder bepakking nog een paar honderd meter door gestegen, gespeeld in de sneeuw, en gegeten in de hut. Wat een fantastich systeem trouwens, half nieuw zeeland staat vol met onbewaakte, open hutten. (Deze incl. keuke, verwarming en bedden) en het is wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Je betaalt met bonnetjes die je achterlaat in de hut. Dus altijd gelegenheid voor een lastminute trip, en je ontmoet leuke mensen op prachtige plekken. Er waren twee andere groepen in de hut, en het paste precies. S avonds met zn alle spelletjes gedaan.
De sterren hier in Nieuw Zeeland zijn anders, en omdat we nu in de bergen waren, waar het aarde en aarde en aarde donker is, moest ik dat maar is even zien. En het was spectaculair. Ik herkende bijna niets, maar ik zag wel: De melkweg.
We sliepen in een hut genaamd Sunrise hut, dus we besloten dat we maar vroeg op moesten staan om die zonsopgang te aanschouwen. 6 uur s ochtends en het was meer dan de moeite waard.
De terug weg wilde we een andere route nemen, die langs de rivier liep. Toen we bij de rivier kwamen bleek die route niet te bestaan, dus moesten we door de rivier.
In totaal de rivier 15 keer over gestoken, waarbij de ergste keer het bijna tot mn liezen stond. Het was fijn gletser water, en hadden onze backpacks op. Maar het was prachtig;)
Oke, dit is alweer een lang verhaal. ik ga naar bed. Deze week nog twee opdrachten afmaken, en dan heb ik de week erna eindelijk vakantie. Twee weken 'voorjaarsvakantie'. Heerlijk, het weer wordt steeds beter, ik heb zin in het voorjaar. Tegerlijkertijd betekend die vakantie dat ik op bijna op de helft van mijn semseter ben. DE HELFT.. Dat gaat snel, maar hoe?
Nou goed, ik heb al mooie vakantie plannen, maar dat komt een andere blog.
Geniet van jullie Nederlandse hitte golf.
De Manawhatu Gorge
Sunrise Hut
Op weg naar de sneeuw
En Sunrise..:
