It's (a) Bittersweet (Symphony)

Hebben jullie allemaal genoten van de intocht van de goed heilig man? Ik heb deze week vier dagen hard (proberen) te werken. En nu is het dan eindelijk bijna zover. De reis gaat morgen eindelijk beginnen. Het rapport wat ik moest maken is niet af, maar goed, nu is het tijd voor vakantie. Heb aardig progressie geboekt, en verder heb ik genoeg geleerd voor 2012. Vanochtend mijn spullen gepakt, en nog wat last-minute shopping gedaan. In de middag met Anne en Satendra naar het strand geweest, het was meer uitwaaien dan strandliggen, maar was leuk bij wijze van afscheid.

Morgenochtend nog even skypen met Lydia en Koffie drinken met Nathan, voordat Tom me komt ophalen. En dan start het avontuur. Net miijn Ipod volgeladen met veelste goede muziek. Inspiratie opgedaan tijdens de trip vorige week, en even muziek uitgewisseld met Lauren, Tom en Luke.
'S middags met de auto naar Wellington, nog even genieten van de beschaving van een moderne stad, voordat we de ferry nemen naar het 'wilde zuiden'. Al was het alleen maar omdat ik eindelijk kan starten met autorijden dan zou ik al enthousiast zijn. Drie weken geleden mijn tijbewjs gehaald en het wordt tijd om die te gaan gebruiken.

Ik kijk uit naar het Zuiden, na al die duizende verhalen die ik erover heb gehoord, magazines die ermee volstaan en vrienden die er al zijn en de meest fantastische verhalen vertellen. Jammer alleen is dat hoe verder zuidelijk, hoe kouder.. Dus de zomer waar we hier net lekker inzitten wordt veruild, en ik heb zelfs een muts ingepakt. Maar die is vooral voor als we de bergen ingaan. Ik dacht al heel wat bergen gezien te hebben hier, tot ik las dat de hoogste top van het Noorder-Eiland is de op 45 na hoogste berg van NZ.. Die 45 staan allemaal op het Zuider-Eiland

Palmy uitrijden vervulde me altijd met opwinding. Er stond me altijd wat leuks te wachten als ik in de auto stapte. Uit in Wellington, weekend-trips, hikes, strand. Maar als ik zo hier weg rij zal dat de laatste keer zijn dat ik hier weg ga. Dat is toch wel raar.. Tijdens mijn trip naar NZ las ik in het vliegtuig een qoute over Palmerston-North, die ik hier maar nooit verteld heb om niemand ongerust te maken;

''If you wish to kill yourself but lack the courage to, I think a visit to Palmerston North will do the trick.'' -John Cleese-

De eerste maand begreep ik deze qoute wel. In niets was Palmerston-North een aantrekkelijke stad. Geen architectonische hoogstandjes, geen gezellige straten met barretjes of cafe'tjes, geen levend centrum, en ook al geen goede uitgaansgelegenheden. Het leek een stad zonder 'ziel'. Een Amerikaans achtige uitgestrekte woonwijk, met in het midden een grasveld met wat winkels erom heen. En heel veel fastfood ketens. Met +/-75.000 inwoners (ietsje meer dan bijvoorbeeld Zeist of Veenendaal, maar zeker 3x kleiner dan Utrecht) Telt het een indrukwekkende 4 Mac's, 3 Burger Kings, 3 Subways en een handvol pizzahuten, Domino's en zulk soort zaken. En dat zijn alleen nog maar de ketens.. (Nouja, dit was een zinloze uitweiding)

Echter, je voelde hem misschien al aankomen, ondanks dat ik veel liever in een stad woon met oude gebouwen, mooie parken, en gezellige cafe'tjes, de ziel van een stad blijkt toch vooral in de mensen te zitten. En ik moet eerlijk zeggen, die mensen hier bevallen me wel. En dan heb ik het niet over de mede-exchange studenten, die toevallig ook aardig zijn, maar het hele sfeertje in deze stad is goed en vriendelijk. Toen ik in de eerste week hier, op de stoep, aan de verkeerde kant van de weg, en zonder helm fietste, werd ik aangehouden door de politie. In plaatst van te bekeuren heb ik 15min met meneer agent staan kletsen.. Een stamelende buitenlander, die drie regels overtreed kan in Nederland meestal geen praatje over zijn verre reis van huis en het weer verwachten.. Dat soort dingen ga ik wel missen.

En bovendien was de andere kant van de rivier, waar de campus was gelegen, een mooi stukje NZ. Op een helling met 'Native' forrest en villawijken, lag de campus. Mooie oude gebouwen palmbomen en parken. En het enorme arboretum, uitstekend geskikt voor rugby, frisbee of zwemmen in een van de vier stroompjes die erdoor heen liepen.

En als dat nog niet genoeg was had ik hier fantastiche mede exchange - studenten en AIESEC genoten die ik best ga missen.

Ik ga afronden, een laatste goede nacht slaap in mijn fantastische bed hier. Daar kan geen hostel, hut of camping tegenop.. Ik weet eerlijk gezegd niet hoe ontwikkeld het op dat andere eiland is. Dus misschien is internet een beetje een probleem (dat is het zelfs hier..) En zelfs als het het niet is, ik hoop toch wat minder achter de computer te zitten dan afgelopen maanden. Wie weet post ik aftentoe iets, an anders: geen nieuws is goed nieuws.

UpdateUpdateUpdate

 

 

Waar het normaal vaak bij de titel bleef, schreef ik het afgelopen kwartier vrolijk aan de eerste alinea van mijn nieuwe blog.. In het Engels.. Maar laten we maar consistent blijven qua schrijftaal. Over schrijftaal gesproken. Ik hoorde van verschillende kanten dat er in mijn vorige blog toch wel iets te veel spelfoutjes zaten. En zeker voor een wel-opgeleide Hollandse jongen... Nou kan ik twijfelen aan dat wel opgeleid zijn, of aan het Hollands zijn.. Maar laat ik dat maar niet doen, en voortaan mijn blog iets beter nalezen voor dat ik hem post..

 

Genoeg onzin, het is al weer een maand geleden sinds mijn vorige blog, dus er is een hoop te vertellen. Mijn laaste blog schreef ik in een drukke periode, ik was een aantal opdrachten aan het schrijven, en de laatste weken van colleges waren aangebroken. Nu, een maand later lijkt dat allemaal eeuwen geleden, en sta ik op het punt te vertrekken uit Palmerston-North. Ik zal beginnen bij het begin.

 

De tweede week van Oktober was mijn laatste week college. Op het einde van deze week moest ik twee enorme opdrachten inleveren die me drie verschikkelijke weken hadden opgeleverd. Ik kan niet beschrijven hoe fijn het voelde om die in te leveren. Nu kon de focus op de aankomende tentamens en het studeren hiervoor. De tentamens zijn hier uitgesmeerd over 2,5 week, en voorafgaand aan deze periode is er een week vrij geroosterd om te studeren. Mijn drie tentamens waren mooi op een rijtje gepland. Drie tentamens in vier dagen, precies in het midden van de 2,5 week tentamen periode. dit betekende dat ik 2 weken vrij had van mijn laatste lesdag tot mijn eerste tentamens. En dat was ook wel nodig met de tentamens zo vlak achter elkaar. Maar oke, dit was mijn denk proces vooraf, zoals het altijd gaat. Maar achteraf gezien blijkt het vaak toch anders te lopen. Waar ik in Wageningen maar 1, en soms niet eens, week vrij heb voor mijn tentamens leek 2 weken vrij een enorme luxe. Die ene week in Wageningen gebruik ik over het algemeen om wat extra geld te verdienen of om een weekje vrij te zijn. En dat bleek helaas hier ook grotendeels te gebeuren. Waarschijnlijk te wijten aan de stress van de weken ervoor kon ik me met geen mogelijkheid tot studeren zetten in de eerste studeerweek. (Maar er was nog geen paniek, we hadden immers toch nog een tweede week)

 

In plaats van studeren was deze week er een van bijkomen, chillen en sporten. Pretty much vakantie eigenlijk.. Op de donderdag gingen we met 8 van mijn favoriete mensen hier een tocht doen. De Tongario crossing. Een bergwandeling tussen twee vulkanen door. Ook wel de mooiste 1-daagse tocht van Nieuw-Zeeland genoemd. Voor de Lord of the Rings kijkers, het is bijna dezelfde toch als Frodo doet naar Mt. Doom. Het was een uitdagende tocht, een flinke 22k door de sneeuw, maar wandelen zonder backpack is dan wel weer erg fijn een keer.

 

De eerste kilometers waren door een dor en vulkanisch landschap dat soms wat weg had van de maan. Na kilometers klimmen over smalle paadjes kwamen we aan op de hoogte van de daadwerkelijke croosing. Dit is een gebied tussen de twee grote vulkanen. En in deze tijd van het jaar normaal nog helemaal bedekt met sneeuw en ijs. Op sommige plekken meer dan 7 meter. Dit maakte de crossing zwaar, maar wel korter. Het gebied tussen de vulkanen is normaal bezaaid met super blauwe en groene meren (van de mineralen in de bergen). Maar die zouden nu allemaal goed verborgen liggen onder sneeuw en ijs. Niets bleek echter minder waar. Na een, onverwachtse, uitbarsting van een van de twee vulkanen in Augustus dit jaar, was er veel warmte vrijgekomen. Het tweede gedeelte van de tocht was nog maar net weer open, en we zagen diverse kraters van ingeslagen stenen. Best indrukwekkend. Ook kwamen we angstaanjagend dichtbij stomende kraters en net opgedroogde lave stromen. Voor alles een eerste keer ;-). Wel werd er gewaarschuwd om niet van het pad af te gaan, en toch vooral door te lopen. Dit deden we dan maar, totdat we ontdekte hoe leuk je kon sliden van verschillende heuveltjes en bergen (pff) die nog wel bedekt waren met sneeuw. Op het einde van de tocht, met z'n 9en in een auto, naar de andere auto aan de andere kant van de track. Ook erg leuk.. Ik heb heel wat mooie en zware tochten gedaan nu, maar qua landschap won deze toch wel makkelijk. Het is lastig in een foto vast te leggen. Maar dat probleem heb ik wel meer hier.

 

Maanlandschap op de weg omhoog

Enorme vlaktes tussen de bergen

 

 

 

Onverwacht al gesmolten meren

 

 



Nu weten we waarom ;-)

 



Smile; we are done! ;-)

 

 

In de dagen hierna twee keer gemoutainbiked met Luke, en wat rond gegooid met een rugby bal in het arboretum. Er zijn prachtige trails hier door de bergen om de stad. Goed mountainbiken. Wel erg zwaar, maar het uitzicht betaalt dat dubbel en dwars terug. En toen was het opeens miraculeus nog maar drie dagen tot mijn tentamens. Kan me niet veel meer herinneren van deze dagen, waarschijnlijk omdat ik ze studerend in de bibliotheek heb doorgebracht.. Gezien het gedane werk heb ik een vrijgoed gevoel over mijn tentamens. Maar èèn van de drie ben ik niet 100% zeker dat ik hem heb gehaald, maar dat is van een vak waar ik andere dingen vrij goed van heb afgesloten. Dus (even afkloppen) dat zou betekenen dat ik vier vakken binnen heb! Men, dat voelde goed toen ik het laatste tentamen af had! Eindelijk een substantiele vakantie. Drie maanden voor dat ik aan nieuwe vakken ga beginnen in Wageningen.

 

Jarig

Ik eindigde mijn tentamens op een dinsdag, en de woensdag erna was ik jarig, ze hadden het niet beter kunnen plannen. Dinsdag avond gegeten met Grant, Tom, Mary en Moses. Het was een 21-diner en een afscheidsdiner. Toen dachten we nog dat we elkaar niet meer zouden zien (de werkelijkheid heeft dat al weer ingehaald). De dag erna bestond uit koken en bakken. 'S avonds aten we met Satendra en Anne en Nathan voor mijn verjaardag, en ik zou koken. Ik kan met enige zekerheid zeggen dat mijn maaltijd de beste was die ik ooit heb gekookt. Of in iedergeval sinds ik hier in Nieuw-Zeeland ben. Verse tortellini en NZs zalm in een zelfgemaakte room/dille saus met groenten uit eigen tuin. Een Marrokaanse bonen salade met mint, en zelfgemaakt breekbrood. Toe nog een verse Apple-crumble met ijs. Kon niet beter.. Koken & boodschappen doen koste me bijna mijn hele verjaardag. Daarnaast nog geskyped met wat 'oude bekenden' uit Nederland, niet verkeerd op je verjaardag.

 

Best Week Ever

Wat ik aan het begin van de week nog niet wist, maar al wel hoopte, bleek te gaan gebeuren. Het zou de beste week uit mijn leven worden. Ha, ik weet niet of dit echt zo is, maar zo achteraf plaatst ik hem toch wel hoog. Vrij spontaan besloot ik de dag na mijn verjaardag met Luke, Ben en Lauren naar het warme Noorden te gaan voor een week. Begin van de week bood Lauren me een ticket naar Coldplay aan in Auckland nadat een vriendin had afgezegd. Hier hoefde ik niet lang over na te denken. Eindelijk Coldplay live zien. Dat was iets wat ik al heel lang wilde. Van een dagje Auckland en Coldplay zien evalueerde deze trip langzaam in een volwaardige roadtrip van bijna een week, inclusief stranddagen, snorkelen in Northland en kamperen aan een afgelegen meer. Maar zoals altijd. Begin bij het begin..

 

Donderdagmiddag reden we erop uit. Het was Luke's vertrek uit Palmy, dus het duurde even voordat hij alles had ingepakt + gedag had gezegd tegen iedereen. De afgelopen weken veel met Luke, Ben en Lauren opgetrokken, dus we zagen deze trip al helemaal zitten. Tom's auto geleend, en muziek lekker aan reden we die middag naar New Plymouth. Na een korte stop om te dineren met zonsondergang op een gek gevormde rots reden we door in de richting van het warme noorden. Hoe meer kilometers we zouden doen die dag hoe beter, dus het zou een latertje worden.  Doorgereden tot de enige chauffeur (Meeste Amerikanen kunnen niet schakelen..) uitgeput was. Auto in de berm gezet, en de weg liep langs de zee. Tentjes opgezet op het strand, en kampvuur gemaakt. Ondertussen begon het een heldere nacht te worden en de sterrenhemel die ik zag toen ik omhoog keek was gemakkelijk de mooiste die ik ooit had gezien. Het was zo donker en helder. En er waren zo veel sterren. Luke en Ben bleken enorm veel sterrenbeelden te kennen, en het is altijd leuk om wat bij te leren. En in die ene avond meer vallende en schietende (wist niet eens dat die bestonden) sterren gezien dan in mijn hele leven bijelkaar. Toen we opstonden (na een koude nacht..) de volgende morgen hadden we pas door wat een prachtplek we hadden uitgekozen om te kamperen..

 

Diner op Paritutu Rock  bij zonsondergang

 

 

Kamperen on the beach!

Met uizicht!

 

Wakker geworden zodra het licht was, ging ik er al vroeg uit, om een stukje te rennen op het strand. Wat is er beter dan wakker worden op het strand, en gelijk een stukje hardlopen? Een douche onder een waterval zeg je, oh, laat ik dat nou net hebben gedaan na mijn duurloopje. De koudste douche ever, maar worth it!

 

De rest van de dag bestond voor het grootste gedeelte uit auto rijden. Afgezien van een lange lunch stop in Auckland. Auckland is een diverse wereldstad, en het was leuk om er even rond te lopen. Maar het weer was te goed om hier te blijven, we moesten naar het strand! Dus snel weer in de auto en op naar het echte warme noorden. Laat in de avond een kampeerplek aan het strand gevonden aan een mooie baai. De volgende dag zou een relax dagje worden. Luke en Ben gingen duiken, Lauren en ik zouden het moeten gaan doen met snorkelen en strandliggen voordat we naar Auckland vertrokken om COLDPLAY te zien. De dag begon prachtig, we zwaaide Ben en Luke uit voor hun duiktrip en winkelde wat in het schattige dorpje waar we waren. Zochten een ontbijt en maakte een plan voor de dag. We waren er al snel uit dat deze dag alles in zich kon hebben om perfect te worden, dus dat spraken we maar af. Luke en Ben zouden we pas 's avonds na Coldplay zien, en we moesten ergens op de dag naar Auckland liften. In de ochtend childen we in het dorpje, eind van de ochtend lifte we naar een dichtbij gelegen strand Waipu Cove. De stranden in het Noorden zijn zo mooi. Precies wat ik verwachte van stranden in de Pacific. De hele middag op het strand gelegen, een boek gelezen, gezwommen gesnorkeld en ijs gegeten. We waren de hele dag erg gelukkig met het liften. Nooit langer dan 5 min op een lift gewacht, en uiteindelijk helemaal bij het stadium afgezet door een Engels man. Liften is echt leuk, je spreekt allerlei mensen die je normaal nooit zou spreken. En het ging zo gemakkelijk.. (Ik weet niet of dit te maken had met het blonde haar van Lauren of met mijn vriendelijke uitstraling...)

 

Aangekomen in Auckland bij het stadium bedachten we dat we helaas verschrikkelijke tribune plaatsen hadden ergens achteraan, en niet eens naast elkaar. Maar vastbesloten om deze dag inderdaad perfect te laten zijn, besloten we hier iets aan te doen;-). Vraag me niet hoe, maar een half uur later stonden we vooraan op het veld, op nog geen 10 meter afstand van het podium. Precies op tijd voor de eerste band; Temper Traps. De eerste band was goed, maar Coldplay was amazing. Wat een show maken die gasten ervan. Het hele stadium had armbandjes die op de beat mee oplichten, en er was aan vuurwerk en confetti geen gebrek. Maar wat het vooral zo mooi maakte was het simpele feit dat ze live zo verschrikkelijk goed spelen en zingen. Puur genieten.

 

Ben en Luke haalde ons op van het stadium, en na een uurtje rijden buiten Auckland zochten we onze laatste gezamelijke kampeerplek. Luke zou ons de volgende dag verlaten om met zijn vader die naar NZ is gekomen verder te reizen. Het eerste afscheid kwam naderbij..

 

 

Mooie surf golven!

Best show everrr




Laatste avond

 

 

 De volgende dag Luke bij zijn vader op hot water beach gedropt. Nog even van een zelf gegraven hot pool op het strand genoten voordat we door reden. Het afscheid met Luke was raar. In een paar maanden groei je best snel naar elkaar, en dan opeens is het klaar. Wisconsin Amerika is niet naast de deur, maar toch wisten we zeker dat we elkaar wel is gaan opzoeken dus het was een 'tot ooit weer ziens'. Gaan we er meer van krijgen deze week.. Luke achterlatende reden we met z'n drieen terug naar het zuiden. Onderweg nog naar een Kauri bos geweest. De Kauri boom is een van de grootste native NZ bomen. En hij is groot. Er zijn er nog maar een paar in heel Nieuw-Zeeland. De vroege kolonisten konden het mooie en duurzame hardhout beter waarderen in hun huizen dan in het bos.. Zonde! Voor het eerst deze trip kwamen we op een plek waar we gingen overnachten aan voordat het donker was. Dit bood mogenlijkheden! We bereiden alles voor voor een heerlijke maaltijd van het kampvuur. Broodjes, en braadworst. Gepofte Aardappel en kumara (zoete kruising tussen een wortel en een aardappel ), gegrilde paprika, wortel en ui. Het was deze nacht niet zo helder. Geen sterren, maar als voordeel niet zo koud. Ook kampeerde we voor de verandering niet aan de kust, maar aan een meer. Dus geen golven, alles perfect voor een heerlijk lange nacht slapen. Slaapgebrek was er genoeg deze trip..

Kauri threes!

Perfect dinner

De volgende dag reden we weer terug naar huis. Onderweg kwamen we een bordje met 'Redwoods' tegen. Dit zijn bossen met ENORME Sequoia cipres (ook wel de kustmammoetboom). In de veronderstelling dat deze alleen in California waren, namen we een kijkje. Maar in NZ is alles, dus inderdaad ook Redwoods. Wat een indrukwekkend grote/hoge bomen! Ze kunnen 120m worden, maar zulke hoge hebben we denk ik niet gezien.. Alhoewel ze wel oneindig hoog leken. 

Sequoia cipres

Hierna reden we recht naar huis. Ben vertrok diezelfde avond nog naar het Zuider-Eiland. Ik zie hem in een paar weken weer, om samen een week de een tocht te doen door een National Park. Lauren vertrekt morgen, die zie ik in Australie waar we allebei in januari heen gaan. En ik ben nog een paar dagen in Palmerston North. Ik breng deze week door in een bijna geheel lege bibliotheek. Trachtend een rapport te schrijven droom ik telkens weg. Soms terug naar Auckland, Coldplay en de mooie stranden, soms vooruit naar het aanstaande 2,5 maanden durende avontuur. ...

Wordt vervolgd..