It's (a) Bittersweet (Symphony)

Hebben jullie allemaal genoten van de intocht van de goed heilig man? Ik heb deze week vier dagen hard (proberen) te werken. En nu is het dan eindelijk bijna zover. De reis gaat morgen eindelijk beginnen. Het rapport wat ik moest maken is niet af, maar goed, nu is het tijd voor vakantie. Heb aardig progressie geboekt, en verder heb ik genoeg geleerd voor 2012. Vanochtend mijn spullen gepakt, en nog wat last-minute shopping gedaan. In de middag met Anne en Satendra naar het strand geweest, het was meer uitwaaien dan strandliggen, maar was leuk bij wijze van afscheid.

Morgenochtend nog even skypen met Lydia en Koffie drinken met Nathan, voordat Tom me komt ophalen. En dan start het avontuur. Net miijn Ipod volgeladen met veelste goede muziek. Inspiratie opgedaan tijdens de trip vorige week, en even muziek uitgewisseld met Lauren, Tom en Luke.
'S middags met de auto naar Wellington, nog even genieten van de beschaving van een moderne stad, voordat we de ferry nemen naar het 'wilde zuiden'. Al was het alleen maar omdat ik eindelijk kan starten met autorijden dan zou ik al enthousiast zijn. Drie weken geleden mijn tijbewjs gehaald en het wordt tijd om die te gaan gebruiken.

Ik kijk uit naar het Zuiden, na al die duizende verhalen die ik erover heb gehoord, magazines die ermee volstaan en vrienden die er al zijn en de meest fantastische verhalen vertellen. Jammer alleen is dat hoe verder zuidelijk, hoe kouder.. Dus de zomer waar we hier net lekker inzitten wordt veruild, en ik heb zelfs een muts ingepakt. Maar die is vooral voor als we de bergen ingaan. Ik dacht al heel wat bergen gezien te hebben hier, tot ik las dat de hoogste top van het Noorder-Eiland is de op 45 na hoogste berg van NZ.. Die 45 staan allemaal op het Zuider-Eiland

Palmy uitrijden vervulde me altijd met opwinding. Er stond me altijd wat leuks te wachten als ik in de auto stapte. Uit in Wellington, weekend-trips, hikes, strand. Maar als ik zo hier weg rij zal dat de laatste keer zijn dat ik hier weg ga. Dat is toch wel raar.. Tijdens mijn trip naar NZ las ik in het vliegtuig een qoute over Palmerston-North, die ik hier maar nooit verteld heb om niemand ongerust te maken;

''If you wish to kill yourself but lack the courage to, I think a visit to Palmerston North will do the trick.'' -John Cleese-

De eerste maand begreep ik deze qoute wel. In niets was Palmerston-North een aantrekkelijke stad. Geen architectonische hoogstandjes, geen gezellige straten met barretjes of cafe'tjes, geen levend centrum, en ook al geen goede uitgaansgelegenheden. Het leek een stad zonder 'ziel'. Een Amerikaans achtige uitgestrekte woonwijk, met in het midden een grasveld met wat winkels erom heen. En heel veel fastfood ketens. Met +/-75.000 inwoners (ietsje meer dan bijvoorbeeld Zeist of Veenendaal, maar zeker 3x kleiner dan Utrecht) Telt het een indrukwekkende 4 Mac's, 3 Burger Kings, 3 Subways en een handvol pizzahuten, Domino's en zulk soort zaken. En dat zijn alleen nog maar de ketens.. (Nouja, dit was een zinloze uitweiding)

Echter, je voelde hem misschien al aankomen, ondanks dat ik veel liever in een stad woon met oude gebouwen, mooie parken, en gezellige cafe'tjes, de ziel van een stad blijkt toch vooral in de mensen te zitten. En ik moet eerlijk zeggen, die mensen hier bevallen me wel. En dan heb ik het niet over de mede-exchange studenten, die toevallig ook aardig zijn, maar het hele sfeertje in deze stad is goed en vriendelijk. Toen ik in de eerste week hier, op de stoep, aan de verkeerde kant van de weg, en zonder helm fietste, werd ik aangehouden door de politie. In plaatst van te bekeuren heb ik 15min met meneer agent staan kletsen.. Een stamelende buitenlander, die drie regels overtreed kan in Nederland meestal geen praatje over zijn verre reis van huis en het weer verwachten.. Dat soort dingen ga ik wel missen.

En bovendien was de andere kant van de rivier, waar de campus was gelegen, een mooi stukje NZ. Op een helling met 'Native' forrest en villawijken, lag de campus. Mooie oude gebouwen palmbomen en parken. En het enorme arboretum, uitstekend geskikt voor rugby, frisbee of zwemmen in een van de vier stroompjes die erdoor heen liepen.

En als dat nog niet genoeg was had ik hier fantastiche mede exchange - studenten en AIESEC genoten die ik best ga missen.

Ik ga afronden, een laatste goede nacht slaap in mijn fantastische bed hier. Daar kan geen hostel, hut of camping tegenop.. Ik weet eerlijk gezegd niet hoe ontwikkeld het op dat andere eiland is. Dus misschien is internet een beetje een probleem (dat is het zelfs hier..) En zelfs als het het niet is, ik hoop toch wat minder achter de computer te zitten dan afgelopen maanden. Wie weet post ik aftentoe iets, an anders: geen nieuws is goed nieuws.