Het tweede deel van onze trip begon op dinsdagochtend met een drie uur durende rit naar New Plymouth. We redenen door een streek die met recht Nieuw-Engeland genoemd kan worden. De Britse plaatstnamen vlogen je om de oren. Toen we de auto in New Plymouth parkeerde op Devonstreet west, en ik uit de auto stapte met Tom, studerend in Exeter, realiseerde ik wat een bizar toeval het is. Twee maanden hiervoor deed ik voor mijn studie een onderzoek in Exeter, in het county Devon. Tom woonde toendertijd op een steenworp afstand van waar ik het grootste gedeelte van de twee weken doorbracht.
Dinsdag was een prachtige dag, we besloten om een camping aan het strand te zoeken, te zwemmen, en de avond af te sluiten met een BQQ bij zonsondergang. Dit werkte niet helemaal uit zoals gepland. Na Mary en Grant opgepikt te hebben in New Plymouth, maakte we hier een strandwandeling langs een met rotsen bezaaide zee. Hierna stapte we snel in de auto, op naar de camping die aan het einde van een 25km lange kustweg zou liggen. Aan het strand, afgelegen, en stil, precies zoals we het wilden. We volgden deze weg voor de gehele 25 kilometer. Het was bergachtig en vol bochten, sommige stukken onverhard en vol kuilen. Dit schoot niet echt op, en de zon begon al onder te gaan. Dus we besloten om even te stoppen om dit te aanschouwen..
Toen de zon onder was, snel in de auto gestapt op naar de camping. Toen we het einde van de kustweg bereikte, waren we nog vrolijk en optimistisch. De camping stond op de kaart, dus of we waren er voorbij gereden, of hij was ergens op loopafstand. Des te leuker, een camping zonder auto's..
Maar na een half uur zoeken, en heen en weer rijden kwamen we erachter dat, hoewel de kaart recent was, de camping niet bestond.. Nog geen grote paniek, maar wel vervelend. Nu moesten we de hele 25 langzame kilometers over de weg weer terug, op zoek naar een andere camping. De kaart liet een camping zien een stuk verderop. Maar dit was toch de richting die we op wilden de vogende dag, dus we besloten daar heen te rijden.
De weg die we moesten nemen werd steeds bijzonderder. Het begon met 'the forgotten highway'' dat voorspelde al niet zo veel goeds, maar toen we na een half uurtje af moesten slaan op een gravelpaadje wat de bergen in slingerden werd het wel heel bijzonder. Het was ondertussen al behoorlijk donker, en we hadden geen idee waar we waren. We gingen door een tunnel, die precies breed genoeg was voor ons kleine auto'tje, de tunnel was uitgehakt in de rotsen, en gestut met houten balken. Geen gladde betonnen afwerking, geen lichten, geen ruimte voor tegenliggers, maar wel heeel lang. Na dit avontuur kwamen we op de kruising waar de camping moest zijn. En weer was er niets te zien, er was een weiland, wat een campingveld kon zijn, en een oud bord met de naam van de camping erop. We hielden het erop dat de camping met wintersluiting was, en we besloten er toch maar gebruik van te maken. Toen we net waren begonnen met onze tenten opzetten, gebruikmakende van onze lantaarns sinds het al aarde donker was, ontdekte we dat we niet de enige in het weiland waren. Een kudde oer Nieuw-Zeelandse schapen, en enkele koeien kwamen ons voorzichtig verwelkomen. Het leek ons niet het beste idee een weiland te delen met deze vrienden, dus tenten weer inpakken, en opzetten in de berm langs de weg. Daarna snel overgegaan op de maaltijd (het bqq vlees) bereiden in de achterbak van de auto, dat bleek deze vakantie de beste keuken, en toen het voedsel tot ons genomen. Toen we eindelijk in onze slaapzak lagen, bedacht ik me pas dat we op weg hierheen alleen maar omhoog hadden gereden, dat we dus best hoog konden zijn, en dat het best koud kon gaan worden.. Ik had niet de beste slaapzak meegenomen, voorbereid op een zomerse temperaturen, maar Grant en Mary hadden geen slaapzak. Bizar, slechts een klein dekentje. De arme schapen hebben geen oog dicht gedaan;-) Na een frisse, maar goede nacht, werd ik belachelijk vroeg wakker, en besloot om een blokje te gaan rennen bij zonsopgang. Toen kwam ik erachter dat we een prachtige kampeerplek hadden gevonden..
Het hardlopen was amazing, en de warme 'porridge' erna bijna nog beter. Ik heb in die twee weken meer pap gegeten dan in mijn hele leven bij elkaar. De woensdag was een stuk relaxter dan de dag ervoor. We hadden een korte rit naar Taupo op het programma staan. De rit was kort, maar er waren een paar geweldige views en sights op de route. Een korte stop bij de MT. Damper falls, een wandeling door een stukje Nieuw-Zeelands cultuur landschap, en een prachtig zicht op drie besneeude vulkanen verder kwamen we aan in Taupo. Geo-Thermische hoofdstad van Nieuw-Zeeland en omringt door hotsprings, vulkanen en geisers. Hier wat foto's van onderweg:
Aangekomen in Taupo, een hostel gezocht, en rond nog even een wandeling gemaakt aan de boulevard aan het meer. Het meer waarop we de volgende dag ginen zeilen! Dat was lang geleden, en ik had echt zin om weer is te zeilen. Het meer lag er mooi bij, en de wind was stevig.
Over dit zeilen en al de andere belevenissen in de vakantie een volgende blog. Het is allemaal al meer dan een maand geleden, en ik moet diep graven om dit boven te halen. Om dit te voorkomen, en voor de liefhebber een kleine update die iets meer up to date is:
Palmy live:
Al drie maanden in Nieuw-Zeeland, vier weken na de mid-semester break, nog drie weken colleges, de tijd vliegt voorbij. Ondertussen is vanacht de zomertijd ingegaan, de dagen worden langer, en het weer beter. Ik begin steeds meer in te burgeren hier, en ga niet meer elk weekend op stap. Ben lekker druk met studeren, en dat wordt de komende drie weken niet beter/anders. De vakken zijn leuk, niet te moeilijk, maar af en toe uitdagend. De insteek van al mijn vakken is de business kant, en dat is een interessante afwisseling van de duurzame, sociale en internationale insteek die in al mijn wageningen vakken geweven zat. Er moet tenslotte ook geld verdiend worden. En waar ik het niet eens ben met deze insteek, is het alsnog goed om hem te snappen. De reslutaten vallen niet tegen, op de op vakantie gemaakte opdracht na, allemaal goede cijfers tot nog toe.
Tegerlijkertijd heb ik nog vier maanden te gaan, en gister met Tom en Ben de eerste plannen voor de zomer gemaakt, dan komt het opeens dicht bij. Moet ik beslissingen gaan nemen, Exciting!
Als ik mijn vakantie avonturen van een maand geleden nog ga afbloggen, gaat het waarschijnlijk pas over drie weken zijn, wanneer ik alle repporten en verslagen waar ik in verdrink heb ingeleverd, en twee weken vrij heb om te 'leren' voor mijn examens..
Niet alle weekenden weg, maar nog wel af en toe, dit wil ik jullie niet onthouden, als afsluiter wat foto's van een weekend hiken rond de vulkaan Taranaki.. (En ja voor de oplettende lezer, hier was ik al eens geweest, maar nu was het WEL goed weer;-))
BYE!
No comments:
Post a Comment