Het schrijven van een blog is te vergelijken met sporten wanneer je niet zo goed in conditie bent. Beide heb ik hier in Nieuw-Zeeland ontdekt. Nadat ik meer dan een jaar geblesseerd ben geweest, probeer ik nu met vallen en opstaan mijn lichaam weer enigzins in een staat te krijgen waarin het meewerkt om zo af en toe een uurtje te kunnen hardlopen. Met vallen en opstaan omdat mijn in Januarie geopereerde knie nog niet zo goed functioneert als mijn in Januarie niet geopereerde knie dat doet. Maar ook omdat meer dan een jaar niet hardlopen erg lang is, en vrijetijds-wielren-fit iets anders bleek te zijn dan ik dacht.
Ongeveer drie keer per week (in het beste geval) voltrekt zich nu het zelfde ritueel. Ik bedenk dat het tijd is om hard te lopen, maar stel het altijd nog een uurtje uit (wachten tot het regent?), en trek dan mijn sportkleding aan. Na mijn veters gestrikt te hebben, kijk ik altijd even bezorgd naar de lucht, misschien komt er wel onweer aan en is het onverantwoord om hard te lopen? Zo niet, en dit bleek tot nu toe elke keer het geval, dan start ik de martelgang. Rennen, hardlopen, stap na stap, richting mijn vaste route. En maar tegen mezelf zeggen dat het leuk is, dat je geniet van de natuur en de vogels, en je hoofd er zo lekker leeg van raakt. Maar ondertussen schreeuwt elke vezel van mijn lichaam dat dit niet gezond is, dat het lijdt, en wil stoppen. Benen worden al na 15 minuten zwaar, knie protesteert licht, en ademhaling versnelt. En ik denk bij mezelf: dit is de laatste keer, ik stop met hardlopen, sterker nog ik stop nu, na de volgende bocht kan ik een sluiproute naar huis nemen, en morgen gaan we sporten in de sportschool, of op het voetbalveld, of desnoods op de mountainbike in het bos. Maar hardlopen.. Nooit weer.
Maar voordat ik het weet ben ik over de helft van het rondje, heb ik de sluiproute gemist, en moet ik door. Ik besef dat het eigenlijk weer wat beter gaat dan de vorige keer, dat 40 minuten hardlopen een hele overwinning is, twee maanden geleden kon ik geen stap zetten zonder mijn knie te voelen. En trouwens, de vogels fluiten inderdaad, de wind waait mijn hoofd leeg, en die pijn, ach, die is er ook als je wel fit bent, trainen staat gelijk je lichamelijk inspannen om beter te worden. Topsporter of amateur. En het is best vol te houden. En voordat ik het weet ben ik weer opgezogen door de swing van het lopen, en ben ik al weer thuis. Nog wat oefeningen, en snel onder de douche. En wat voel ik me dan fit en fris, heerlijk! En ik tel in mijn agenda drie dagen vooruit en schrijf: 45 min hardlopen. En stiekem ook 2e paasdag: Jaarbeurs Utrecht : 10kilometer.. Durven dromen!
Terug naar waar ik begon. Ik vergeleek bloggen met hardlopen, en gelijk verviel ik het zelfde patroon als met hardlopen, als je eenmaal gestart bent, en over je dode punt heen bent, vliegen de woorden het papier op. Maar voordat het zover is... Het kost heel wat daadkracht, engergie en initiatief om te beginnen aan een blog. En het vervelende is, hoe langer je het uitstelt, hoe meer engerige en daadkracht het kost. Je weet dat er veel is om over te schrijven, en dat het lang gaat kosten. Druk met de studie, moe of verveeld: er is altijd wel een reden om het uit te stellen. Maar hier is die dan: De blog over mijn trip die mijn twee weekse vakantie meer dan volledig vulde. Zestien dagen, 1 auto, vier personen, en weinig plannen, waren de ingredienten voor een geslaagde roadtrip. Kijkend naar de lengte van mijn inleiding, vrees ik dat ik het in twee delen ga schrijven. Anyway, succes met lezen, en onthoud, ik schreef het vooral voor mijn eigen plezier, dus lees het vooral voor jouw eigen plezier, geen verplichtingen;)
De weken voor de midsemester break, (of voorjaarsvakantie) waren super hectisch op studie gebied. Er waren een aantal grote opdrachten die ik af moest ronden, en bovenal mijn eerste examens in Nieuw-Zeeland. Achteraf zeg ik, niet om je zenuwachtig over te maken, niet te veel stof, niet te moeilijk, maar dat wist ik toen niet. In mijn achterhoofd mijn niet altijd even succesvolle laatste tentamen weken in Wageningen had ik best een beetje gezonde spanning voor de eerste examens. En na deze examens moest ik twee opdrachten af zien te krijgen voor dat we zouden vertrekken voor onze trip. Helaas lukte dit niet, en ronde ik de laatste essays af na twee reisdagen, maar dat mocht de pret niet drukken.
Het grootste gedeelte van de trip waren we met z'n vieren; Mary en Grant, twee Amerikanen, en Tom, een Brit studerend in Exeter. Tom was de eigenaar en de enige bestuurder van de auto, ik was bijrijder en hoofd route. Mary en Grant waren de achterbank crew, waar ze, al jaren een stel, erg tevreden mee. Een klein gedeelte van de trip was er nog een ander Amerikaans meisje mee, lekker druk op de achterbank van Toms kleine auto!
Zaterdag 25 & Zondag 16 Augustus
We begonnen met een tweedaagse tocht van 26 kilometer op de flanken van de grootste vulkaan van Nieuw-Zeeland. Spectaculaire beklimmingen, met als kers op de taart slapen in een berghut met uitzicht zo mooi, dat het gebruikt is voor de cover van de lonely planet van Nieuw-Zeeland.
Tenminste dat is waar we van uit gingen. Op onze weg naar de berg leek alles nog mooi en prachtig, maar toen we bij de start van de track aankwamen zagen we wolken naderen.. We keken nog een keer naar de berg voordat we het oerwoud indoken, met de verwachting om vijf uur later daar uit te komen en aan de voet van de berg te staan om bovenstaande foto's te kunnen nemen, we kwamen er ook uit, maar de berg hebben we het hele weekend niet meer gezien. Regen, mist, hagel en zelfs ijzel vulde de twee lange dagen. En een berg oplopen met het vooruitzicht dat je een prachtig uitzicht krijgt, is zwaar, maar leuk, maar twee dagen berg op en af lopen, geheel koud en nat geraken en dat alles zonder ook maar een moment meer dan 50 meter zicht te hebben, is niet altijd leuk. Op onze bestemming aangekomen, de berghut, brande het buur gelukkig al, aangestoken door een dappere eenzame tramper. We ontmoeten Aden, hij was vijf dagen door dit gebergte aan het trekken, in zijn eentje! Wauw, wat een avontuur. We kaarten tot laat in de avond, en hadden eigenlijk een heerlijke avond, warm bij het vuur, droog door het dak, en gezellig. We spraken af om de volgende dag een stuk samen op te lopen naar zijn volgende bestemming.
Zondag stonden we vroeg op, pakten al onze spullen in de backpacks, en vertrokken. We hadden een tocht van zo'n 8 uur voor de boeg, inclusief een paar moeilijke passages, dus we hadden alle tijd nodig. Ohja, Mary en Grant hadden de dag ervoor na een uur wandelen besloten om om te keren, het weer, de beklimmingen, en mary's knie werkte niet mee. Dit bleek erg slim, zondag werd een lange en uitdagende dag, vol met natte voeten, koude handen en eindeloze beklimmingen. Aden was fit, en snel, Tom ik en Simon, een ontmoeten duitser, zwoegden er achter aan. Af en toe werden onze inspanningen beloond, een random waterval die we tegen kwamen, of stenen skippen op een rimpeloos bergmeer waren leuke onderbrekingen van de lange dag.
Zondag eind van de middag eindelijk terug bij de auto, besloten we terug te rijden, om al onze natte spullen thuis te wassen, en een nachtje in ons eigen bed door te brengen. Dit gaf mij de kans nog even aan mijn essays te werken.
Dinsdagochtend 28 augustus vroeg vertrokken we weer voor een de rest van onze, minder avontuurlijke, maar meer zonnige tweede deel van de vakantie. Tom en ik reden in de ochten terug naar het gebied van de vulkaan om Mary en Grant op te pikken die daar twee nachten waren gebleven. En toen begon de roadtrip echt. Die afgelopen zondag 2500 kilometer later eindigden. Hierover, zal ik een volgende blog schrijven. Het is half elf, de bibliotheek gaat sluiten, en ik ben toe aan mijn bed!
No comments:
Post a Comment