It's (a) Bittersweet (Symphony)
Hebben jullie allemaal genoten van de intocht van de goed heilig man? Ik heb deze week vier dagen hard (proberen) te werken. En nu is het dan eindelijk bijna zover. De reis gaat morgen eindelijk beginnen. Het rapport wat ik moest maken is niet af, maar goed, nu is het tijd voor vakantie. Heb aardig progressie geboekt, en verder heb ik genoeg geleerd voor 2012. Vanochtend mijn spullen gepakt, en nog wat last-minute shopping gedaan. In de middag met Anne en Satendra naar het strand geweest, het was meer uitwaaien dan strandliggen, maar was leuk bij wijze van afscheid.
Morgenochtend nog even skypen met Lydia en Koffie drinken met Nathan, voordat Tom me komt ophalen. En dan start het avontuur. Net miijn Ipod volgeladen met veelste goede muziek. Inspiratie opgedaan tijdens de trip vorige week, en even muziek uitgewisseld met Lauren, Tom en Luke.
'S middags met de auto naar Wellington, nog even genieten van de beschaving van een moderne stad, voordat we de ferry nemen naar het 'wilde zuiden'. Al was het alleen maar omdat ik eindelijk kan starten met autorijden dan zou ik al enthousiast zijn. Drie weken geleden mijn tijbewjs gehaald en het wordt tijd om die te gaan gebruiken.
Ik kijk uit naar het Zuiden, na al die duizende verhalen die ik erover heb gehoord, magazines die ermee volstaan en vrienden die er al zijn en de meest fantastische verhalen vertellen. Jammer alleen is dat hoe verder zuidelijk, hoe kouder.. Dus de zomer waar we hier net lekker inzitten wordt veruild, en ik heb zelfs een muts ingepakt. Maar die is vooral voor als we de bergen ingaan. Ik dacht al heel wat bergen gezien te hebben hier, tot ik las dat de hoogste top van het Noorder-Eiland is de op 45 na hoogste berg van NZ.. Die 45 staan allemaal op het Zuider-Eiland
Palmy uitrijden vervulde me altijd met opwinding. Er stond me altijd wat leuks te wachten als ik in de auto stapte. Uit in Wellington, weekend-trips, hikes, strand. Maar als ik zo hier weg rij zal dat de laatste keer zijn dat ik hier weg ga. Dat is toch wel raar.. Tijdens mijn trip naar NZ las ik in het vliegtuig een qoute over Palmerston-North, die ik hier maar nooit verteld heb om niemand ongerust te maken;
''If you wish to kill yourself but lack the courage to, I think a visit to Palmerston North will do the trick.'' -John Cleese-
De eerste maand begreep ik deze qoute wel. In niets was Palmerston-North een aantrekkelijke stad. Geen architectonische hoogstandjes, geen gezellige straten met barretjes of cafe'tjes, geen levend centrum, en ook al geen goede uitgaansgelegenheden. Het leek een stad zonder 'ziel'. Een Amerikaans achtige uitgestrekte woonwijk, met in het midden een grasveld met wat winkels erom heen. En heel veel fastfood ketens. Met +/-75.000 inwoners (ietsje meer dan bijvoorbeeld Zeist of Veenendaal, maar zeker 3x kleiner dan Utrecht) Telt het een indrukwekkende 4 Mac's, 3 Burger Kings, 3 Subways en een handvol pizzahuten, Domino's en zulk soort zaken. En dat zijn alleen nog maar de ketens.. (Nouja, dit was een zinloze uitweiding)
Echter, je voelde hem misschien al aankomen, ondanks dat ik veel liever in een stad woon met oude gebouwen, mooie parken, en gezellige cafe'tjes, de ziel van een stad blijkt toch vooral in de mensen te zitten. En ik moet eerlijk zeggen, die mensen hier bevallen me wel. En dan heb ik het niet over de mede-exchange studenten, die toevallig ook aardig zijn, maar het hele sfeertje in deze stad is goed en vriendelijk. Toen ik in de eerste week hier, op de stoep, aan de verkeerde kant van de weg, en zonder helm fietste, werd ik aangehouden door de politie. In plaatst van te bekeuren heb ik 15min met meneer agent staan kletsen.. Een stamelende buitenlander, die drie regels overtreed kan in Nederland meestal geen praatje over zijn verre reis van huis en het weer verwachten.. Dat soort dingen ga ik wel missen.
En bovendien was de andere kant van de rivier, waar de campus was gelegen, een mooi stukje NZ. Op een helling met 'Native' forrest en villawijken, lag de campus. Mooie oude gebouwen palmbomen en parken. En het enorme arboretum, uitstekend geskikt voor rugby, frisbee of zwemmen in een van de vier stroompjes die erdoor heen liepen.
En als dat nog niet genoeg was had ik hier fantastiche mede exchange - studenten en AIESEC genoten die ik best ga missen.
Ik ga afronden, een laatste goede nacht slaap in mijn fantastische bed hier. Daar kan geen hostel, hut of camping tegenop.. Ik weet eerlijk gezegd niet hoe ontwikkeld het op dat andere eiland is. Dus misschien is internet een beetje een probleem (dat is het zelfs hier..) En zelfs als het het niet is, ik hoop toch wat minder achter de computer te zitten dan afgelopen maanden. Wie weet post ik aftentoe iets, an anders: geen nieuws is goed nieuws.
Saturday, 17 November 2012
Thursday, 15 November 2012
UpdateUpdateUpdate
Waar het normaal vaak bij de titel bleef, schreef ik het afgelopen kwartier vrolijk aan de eerste alinea van mijn nieuwe blog.. In het Engels.. Maar laten we maar consistent blijven qua schrijftaal. Over schrijftaal gesproken. Ik hoorde van verschillende kanten dat er in mijn vorige blog toch wel iets te veel spelfoutjes zaten. En zeker voor een wel-opgeleide Hollandse jongen... Nou kan ik twijfelen aan dat wel opgeleid zijn, of aan het Hollands zijn.. Maar laat ik dat maar niet doen, en voortaan mijn blog iets beter nalezen voor dat ik hem post..
Genoeg onzin, het is al weer een maand geleden sinds mijn vorige blog, dus er is een hoop te vertellen. Mijn laaste blog schreef ik in een drukke periode, ik was een aantal opdrachten aan het schrijven, en de laatste weken van colleges waren aangebroken. Nu, een maand later lijkt dat allemaal eeuwen geleden, en sta ik op het punt te vertrekken uit Palmerston-North. Ik zal beginnen bij het begin.
De tweede week van Oktober was mijn laatste week college. Op het einde van deze week moest ik twee enorme opdrachten inleveren die me drie verschikkelijke weken hadden opgeleverd. Ik kan niet beschrijven hoe fijn het voelde om die in te leveren. Nu kon de focus op de aankomende tentamens en het studeren hiervoor. De tentamens zijn hier uitgesmeerd over 2,5 week, en voorafgaand aan deze periode is er een week vrij geroosterd om te studeren. Mijn drie tentamens waren mooi op een rijtje gepland. Drie tentamens in vier dagen, precies in het midden van de 2,5 week tentamen periode. dit betekende dat ik 2 weken vrij had van mijn laatste lesdag tot mijn eerste tentamens. En dat was ook wel nodig met de tentamens zo vlak achter elkaar. Maar oke, dit was mijn denk proces vooraf, zoals het altijd gaat. Maar achteraf gezien blijkt het vaak toch anders te lopen. Waar ik in Wageningen maar 1, en soms niet eens, week vrij heb voor mijn tentamens leek 2 weken vrij een enorme luxe. Die ene week in Wageningen gebruik ik over het algemeen om wat extra geld te verdienen of om een weekje vrij te zijn. En dat bleek helaas hier ook grotendeels te gebeuren. Waarschijnlijk te wijten aan de stress van de weken ervoor kon ik me met geen mogelijkheid tot studeren zetten in de eerste studeerweek. (Maar er was nog geen paniek, we hadden immers toch nog een tweede week)
In plaats van studeren was deze week er een van bijkomen, chillen en sporten. Pretty much vakantie eigenlijk.. Op de donderdag gingen we met 8 van mijn favoriete mensen hier een tocht doen. De Tongario crossing. Een bergwandeling tussen twee vulkanen door. Ook wel de mooiste 1-daagse tocht van Nieuw-Zeeland genoemd. Voor de Lord of the Rings kijkers, het is bijna dezelfde toch als Frodo doet naar Mt. Doom. Het was een uitdagende tocht, een flinke 22k door de sneeuw, maar wandelen zonder backpack is dan wel weer erg fijn een keer.
De eerste kilometers waren door een dor en vulkanisch landschap dat soms wat weg had van de maan. Na kilometers klimmen over smalle paadjes kwamen we aan op de hoogte van de daadwerkelijke croosing. Dit is een gebied tussen de twee grote vulkanen. En in deze tijd van het jaar normaal nog helemaal bedekt met sneeuw en ijs. Op sommige plekken meer dan 7 meter. Dit maakte de crossing zwaar, maar wel korter. Het gebied tussen de vulkanen is normaal bezaaid met super blauwe en groene meren (van de mineralen in de bergen). Maar die zouden nu allemaal goed verborgen liggen onder sneeuw en ijs. Niets bleek echter minder waar. Na een, onverwachtse, uitbarsting van een van de twee vulkanen in Augustus dit jaar, was er veel warmte vrijgekomen. Het tweede gedeelte van de tocht was nog maar net weer open, en we zagen diverse kraters van ingeslagen stenen. Best indrukwekkend. Ook kwamen we angstaanjagend dichtbij stomende kraters en net opgedroogde lave stromen. Voor alles een eerste keer ;-). Wel werd er gewaarschuwd om niet van het pad af te gaan, en toch vooral door te lopen. Dit deden we dan maar, totdat we ontdekte hoe leuk je kon sliden van verschillende heuveltjes en bergen (pff) die nog wel bedekt waren met sneeuw. Op het einde van de tocht, met z'n 9en in een auto, naar de andere auto aan de andere kant van de track. Ook erg leuk.. Ik heb heel wat mooie en zware tochten gedaan nu, maar qua landschap won deze toch wel makkelijk. Het is lastig in een foto vast te leggen. Maar dat probleem heb ik wel meer hier.
 |
| Maanlandschap op de weg omhoog |
 |
| Enorme vlaktes tussen de bergen |
 |
| Onverwacht al gesmolten meren |
 |
| Nu weten we waarom ;-) |
 |
| Smile; we are done! ;-) |
In de dagen hierna twee keer gemoutainbiked met Luke, en wat rond gegooid met een rugby bal in het arboretum. Er zijn prachtige trails hier door de bergen om de stad. Goed mountainbiken. Wel erg zwaar, maar het uitzicht betaalt dat dubbel en dwars terug. En toen was het opeens miraculeus nog maar drie dagen tot mijn tentamens. Kan me niet veel meer herinneren van deze dagen, waarschijnlijk omdat ik ze studerend in de bibliotheek heb doorgebracht.. Gezien het gedane werk heb ik een vrijgoed gevoel over mijn tentamens. Maar èèn van de drie ben ik niet 100% zeker dat ik hem heb gehaald, maar dat is van een vak waar ik andere dingen vrij goed van heb afgesloten. Dus (even afkloppen) dat zou betekenen dat ik vier vakken binnen heb! Men, dat voelde goed toen ik het laatste tentamen af had! Eindelijk een substantiele vakantie. Drie maanden voor dat ik aan nieuwe vakken ga beginnen in Wageningen.
Jarig
Ik eindigde mijn tentamens op een dinsdag, en de woensdag erna was ik jarig, ze hadden het niet beter kunnen plannen. Dinsdag avond gegeten met Grant, Tom, Mary en Moses. Het was een 21-diner en een afscheidsdiner. Toen dachten we nog dat we elkaar niet meer zouden zien (de werkelijkheid heeft dat al weer ingehaald). De dag erna bestond uit koken en bakken. 'S avonds aten we met Satendra en Anne en Nathan voor mijn verjaardag, en ik zou koken. Ik kan met enige zekerheid zeggen dat mijn maaltijd de beste was die ik ooit heb gekookt. Of in iedergeval sinds ik hier in Nieuw-Zeeland ben. Verse tortellini en NZs zalm in een zelfgemaakte room/dille saus met groenten uit eigen tuin. Een Marrokaanse bonen salade met mint, en zelfgemaakt breekbrood. Toe nog een verse Apple-crumble met ijs. Kon niet beter.. Koken & boodschappen doen koste me bijna mijn hele verjaardag. Daarnaast nog geskyped met wat 'oude bekenden' uit Nederland, niet verkeerd op je verjaardag.
Best Week Ever
Wat ik aan het begin van de week nog niet wist, maar al wel hoopte, bleek te gaan gebeuren. Het zou de beste week uit mijn leven worden. Ha, ik weet niet of dit echt zo is, maar zo achteraf plaatst ik hem toch wel hoog. Vrij spontaan besloot ik de dag na mijn verjaardag met Luke, Ben en Lauren naar het warme Noorden te gaan voor een week. Begin van de week bood Lauren me een ticket naar Coldplay aan in Auckland nadat een vriendin had afgezegd. Hier hoefde ik niet lang over na te denken. Eindelijk Coldplay live zien. Dat was iets wat ik al heel lang wilde. Van een dagje Auckland en Coldplay zien evalueerde deze trip langzaam in een volwaardige roadtrip van bijna een week, inclusief stranddagen, snorkelen in Northland en kamperen aan een afgelegen meer. Maar zoals altijd. Begin bij het begin..
Donderdagmiddag reden we erop uit. Het was Luke's vertrek uit Palmy, dus het duurde even voordat hij alles had ingepakt + gedag had gezegd tegen iedereen. De afgelopen weken veel met Luke, Ben en Lauren opgetrokken, dus we zagen deze trip al helemaal zitten. Tom's auto geleend, en muziek lekker aan reden we die middag naar New Plymouth. Na een korte stop om te dineren met zonsondergang op een gek gevormde rots reden we door in de richting van het warme noorden. Hoe meer kilometers we zouden doen die dag hoe beter, dus het zou een latertje worden. Doorgereden tot de enige chauffeur (Meeste Amerikanen kunnen niet schakelen..) uitgeput was. Auto in de berm gezet, en de weg liep langs de zee. Tentjes opgezet op het strand, en kampvuur gemaakt. Ondertussen begon het een heldere nacht te worden en de sterrenhemel die ik zag toen ik omhoog keek was gemakkelijk de mooiste die ik ooit had gezien. Het was zo donker en helder. En er waren zo veel sterren. Luke en Ben bleken enorm veel sterrenbeelden te kennen, en het is altijd leuk om wat bij te leren. En in die ene avond meer vallende en schietende (wist niet eens dat die bestonden) sterren gezien dan in mijn hele leven bijelkaar. Toen we opstonden (na een koude nacht..) de volgende morgen hadden we pas door wat een prachtplek we hadden uitgekozen om te kamperen..
 |
| Diner op Paritutu Rock bij zonsondergang |
 |
| Kamperen on the beach! |
 |
| Met uizicht! |
Wakker geworden zodra het licht was, ging ik er al vroeg uit, om een stukje te rennen op het strand. Wat is er beter dan wakker worden op het strand, en gelijk een stukje hardlopen? Een douche onder een waterval zeg je, oh, laat ik dat nou net hebben gedaan na mijn duurloopje. De koudste douche ever, maar worth it!
De rest van de dag bestond voor het grootste gedeelte uit auto rijden. Afgezien van een lange lunch stop in Auckland. Auckland is een diverse wereldstad, en het was leuk om er even rond te lopen. Maar het weer was te goed om hier te blijven, we moesten naar het strand! Dus snel weer in de auto en op naar het echte warme noorden. Laat in de avond een kampeerplek aan het strand gevonden aan een mooie baai. De volgende dag zou een relax dagje worden. Luke en Ben gingen duiken, Lauren en ik zouden het moeten gaan doen met snorkelen en strandliggen voordat we naar Auckland vertrokken om COLDPLAY te zien. De dag begon prachtig, we zwaaide Ben en Luke uit voor hun duiktrip en winkelde wat in het schattige dorpje waar we waren. Zochten een ontbijt en maakte een plan voor de dag. We waren er al snel uit dat deze dag alles in zich kon hebben om perfect te worden, dus dat spraken we maar af. Luke en Ben zouden we pas 's avonds na Coldplay zien, en we moesten ergens op de dag naar Auckland liften. In de ochtend childen we in het dorpje, eind van de ochtend lifte we naar een dichtbij gelegen strand Waipu Cove. De stranden in het Noorden zijn zo mooi. Precies wat ik verwachte van stranden in de Pacific. De hele middag op het strand gelegen, een boek gelezen, gezwommen gesnorkeld en ijs gegeten. We waren de hele dag erg gelukkig met het liften. Nooit langer dan 5 min op een lift gewacht, en uiteindelijk helemaal bij het stadium afgezet door een Engels man. Liften is echt leuk, je spreekt allerlei mensen die je normaal nooit zou spreken. En het ging zo gemakkelijk.. (Ik weet niet of dit te maken had met het blonde haar van Lauren of met mijn vriendelijke uitstraling...)
Aangekomen in Auckland bij het stadium bedachten we dat we helaas verschrikkelijke tribune plaatsen hadden ergens achteraan, en niet eens naast elkaar. Maar vastbesloten om deze dag inderdaad perfect te laten zijn, besloten we hier iets aan te doen;-). Vraag me niet hoe, maar een half uur later stonden we vooraan op het veld, op nog geen 10 meter afstand van het podium. Precies op tijd voor de eerste band; Temper Traps. De eerste band was goed, maar Coldplay was amazing. Wat een show maken die gasten ervan. Het hele stadium had armbandjes die op de beat mee oplichten, en er was aan vuurwerk en confetti geen gebrek. Maar wat het vooral zo mooi maakte was het simpele feit dat ze live zo verschrikkelijk goed spelen en zingen. Puur genieten.
Ben en Luke haalde ons op van het stadium, en na een uurtje rijden buiten Auckland zochten we onze laatste gezamelijke kampeerplek. Luke zou ons de volgende dag verlaten om met zijn vader die naar NZ is gekomen verder te reizen. Het eerste afscheid kwam naderbij..
 |
| Mooie surf golven! |
 |
| Best show everrr |
 |
| Laatste avond |
De volgende dag Luke bij zijn vader op hot water beach gedropt. Nog even van een zelf gegraven hot pool op het strand genoten voordat we door reden. Het afscheid met Luke was raar. In een paar maanden groei je best snel naar elkaar, en dan opeens is het klaar. Wisconsin Amerika is niet naast de deur, maar toch wisten we zeker dat we elkaar wel is gaan opzoeken dus het was een 'tot ooit weer ziens'. Gaan we er meer van krijgen deze week.. Luke achterlatende reden we met z'n drieen terug naar het zuiden. Onderweg nog naar een Kauri bos geweest. De Kauri boom is een van de grootste native NZ bomen. En hij is groot. Er zijn er nog maar een paar in heel Nieuw-Zeeland. De vroege kolonisten konden het mooie en duurzame hardhout beter waarderen in hun huizen dan in het bos.. Zonde! Voor het eerst deze trip kwamen we op een plek waar we gingen overnachten aan voordat het donker was. Dit bood mogenlijkheden! We bereiden alles voor voor een heerlijke maaltijd van het kampvuur. Broodjes, en braadworst. Gepofte Aardappel en kumara (zoete kruising tussen een wortel en een aardappel ), gegrilde paprika, wortel en ui. Het was deze nacht niet zo helder. Geen sterren, maar als voordeel niet zo koud. Ook kampeerde we voor de verandering niet aan de kust, maar aan een meer. Dus geen golven, alles perfect voor een heerlijk lange nacht slapen. Slaapgebrek was er genoeg deze trip..
De volgende dag reden we weer terug naar huis. Onderweg kwamen we een bordje met 'Redwoods' tegen. Dit zijn bossen met ENORME Sequoia cipres (ook wel de kustmammoetboom). In de veronderstelling dat deze alleen in California waren, namen we een kijkje. Maar in NZ is alles, dus inderdaad ook Redwoods. Wat een indrukwekkend grote/hoge bomen! Ze kunnen 120m worden, maar zulke hoge hebben we denk ik niet gezien.. Alhoewel ze wel oneindig hoog leken.
Hierna reden we recht naar huis. Ben vertrok diezelfde avond nog naar het Zuider-Eiland. Ik zie hem in een paar weken weer, om samen een week de een tocht te doen door een National Park. Lauren vertrekt morgen, die zie ik in Australie waar we allebei in januari heen gaan. En ik ben nog een paar dagen in Palmerston North. Ik breng deze week door in een bijna geheel lege bibliotheek. Trachtend een rapport te schrijven droom ik telkens weg. Soms terug naar Auckland, Coldplay en de mooie stranden, soms vooruit naar het aanstaande 2,5 maanden durende avontuur. ...
Wordt vervolgd..
 |
| Kauri threes! |
 |
| Perfect dinner |
De volgende dag reden we weer terug naar huis. Onderweg kwamen we een bordje met 'Redwoods' tegen. Dit zijn bossen met ENORME Sequoia cipres (ook wel de kustmammoetboom). In de veronderstelling dat deze alleen in California waren, namen we een kijkje. Maar in NZ is alles, dus inderdaad ook Redwoods. Wat een indrukwekkend grote/hoge bomen! Ze kunnen 120m worden, maar zulke hoge hebben we denk ik niet gezien.. Alhoewel ze wel oneindig hoog leken.
 |
| Sequoia cipres |
Hierna reden we recht naar huis. Ben vertrok diezelfde avond nog naar het Zuider-Eiland. Ik zie hem in een paar weken weer, om samen een week de een tocht te doen door een National Park. Lauren vertrekt morgen, die zie ik in Australie waar we allebei in januari heen gaan. En ik ben nog een paar dagen in Palmerston North. Ik breng deze week door in een bijna geheel lege bibliotheek. Trachtend een rapport te schrijven droom ik telkens weg. Soms terug naar Auckland, Coldplay en de mooie stranden, soms vooruit naar het aanstaande 2,5 maanden durende avontuur. ...
Wordt vervolgd..
Wednesday, 17 October 2012
Keiharde werkelijkheid, die nog zo gek niet is.
Daar ik in het algemeen al bang ben dat ik een vertekend beeld toon van mijn tijd hier, en nu (8 weken na dato) nog steeds niet klaar ben met bloggen over mijn twee weekse vakantie trip, is het tijd om iets te vertellen over het dagelijks leven in Palmy; studeren en ontspannen en meer van dat soort ongein.
Misschien maak ik de blogs over de vakantie nog wel eens af, misschien moet je dat maar gewoon aan mij vragen als ik terug ben. Want vergeten zal ik het voorlopig nog niet.
Maar zoals ik al zei, misschien hebben jullie het idee bij het lezen van mijn blog dat ik alleen maar rond vulkanen wandel, aan het strand lig, en naar rugby wedstrijden ga. Maar dat is dus niet zo he! (Echt niet? Nee ECHT niet). Vier vakken tegerlijkertijd volgen aan een 'vreemde' universiteit dat is toch eigenlijk vooral de realiteit. Om dit te illustreren heb ik vorige week elke dag eens stukje geschreven:
Mijn week:
Zondag 7-10
Vandaag een 'lummel' dagje. Joggingbroek, capuchon-trui, dat werk. Vanochtend een rondje geholt. 40 minuten, klein beetje pijn aan mijn knie, iets te hard getraind afgelopen week. Op het einde van mijn rondje industrie terrein, lekker triest, begon het te regenen en waaien. Wind natuurlijk tegen.. Maar toen ik omhoog keek, zag ik een drie(!) dubbele regenboog, nice!
Net ge-BBQed in het park met Bojan. Het trok helemaal open vanmiddag, geen wolkje te zien, en lekker warm! Er zijn openbare BBQ in het park, elektrisch, werkend, gratis, onbeheerd & schoon, hoe goed is dat. Zou nooit goed gaan in Nederland. Hierna naar de kerk, Nathan, de zoon van de mensen van wie ik een kamer huur, sprak over zijn aanstaande Zuid-Amerika reis. Interessant. Nu vroeg naar bed, afgelopen week & weekend was vermoeiend.
Maandag 8-10
Terug naar een gewoon slaapritme, ipv midnachtelijke deadlines en opdrachten. Overdag natuurlijk college, finance, en daarna AIESEC dingen geregeld. Ben bezig een stage te matchen voor een Japanse jongen die naar Polen gaat. En net was het Semester afsluiting van MUAC, de Alpine club. Bowlen en Pizza night. Random bowlen ten top. Eerste pot gewonnen, tweede pot laatste. Bizar.
Dinsdag 9-10
Begonnen aan mijn Leadership reflective journal. Bah, ik ben niet goed in dagboeken en reflectie.. Of misschien denk ik dat alleen maar. We gaan het zien komende week... Vanaochtend met Jelle geskypt! Was leuk om bij te praten, altijd gek om mensen uit 'de andere wereld' te spreken, herrinert me er weer aan wat daar allemaal is.. Was van plan wat werk te doen voor een finance raport, maar ben twee boeken en een jaarverslag vergeten te printen/mee te nemen. Dus dat wordt niets. Op dit soort momenten is het altijd wat minder leuk, een typische avond om te chillen met vrienden, maar dat is niet zo makkelijk als thuis, waar je gewoon ff iemand smst, en 10 min later een afspraak hebt. Dat kost altijd wat meer energie als je mensen nog niet zo lang kent. En heb ook geen zin om weer 2x 20min te fietsen naar de campus, waar de meeste 'vrienden' wonen. Maar lekker eens wat series kijken.
Woensdag 10-11
Goed gewerkt in de bibliotheek aan mijn raport, ongeveer af. Morgen inleveren, en alle aandacht op die stomme journals, nog niets voor gedaan. 4500 woorden, maar ach nog 10 dagen.. Hierna mijn wekelijkse lunch cursus, toasmasters speech and presenting. Goed voor mijn engelse gespreksvaardigheid, en public speakingskills. Moest een 'impromptu' speech geven van 2 minuten over ruimtevaart. Ik houd van deze impromptu vorm, vanuit het niets 2 minuten spreken, maar dit keer ging het slecht.. 2 minuten stamelen, gelukkig wordt ik niet rood;-).
Net de wekelijkste traditie: Pancake night. 'The centre' het spiritueel/christelijk/vanalles jongeren centrum op de campus bakt elke weer pancakes voor iedereen die dat wil. Gratis & zonder verplichte boodschap;-). Vooral erg populair onder de internationals, dus dit is altijd een wekelijkse bijeenkomst van exchange studenten, erg leuk om iedereen te spreken. En LEKKER! Ergens in het midden tussen American Pancakes en nederlandse pannekoeken. Alle amerikanen smeren hem vol met chocolade, cream, aardbei saus en stroop. Ik neem slechts mapple leaf sirup, haha, verschil moet er wezen.
Donderdag 11-10
In de ochtend weer even lekker hardgelopen, daarna colleges, investmens en property, niets bijzonders te vermelden. Hierna wilde ik wat werken op mijn laptop, en kwam er passant achter dat ze in 'the centre' elke donderdag gratis lunch hebben, het moet niet gekker worden. Verder is dit een heerlijke, ontspannen en niet 'schoolse' omgeving om wat te werken. Banken, zitzakken, gratis chocolade melk, koffie en internet (en dat is bijzonder aan deze kant v/d wereld), en een heerlijk terras. Vaak mensen om even een praatje mee te maken, veel leuker om te werken dan in de bieb of zo. Net bestuurs-verkiezingen (vote of confidence) voor de volgende AIESEC termijn hier, was leuk om weer is mee te maken, en goede speeches gehoord.
Vrijdag 12-10
Heb niet veel te schrijven, ben moe.. Wat interessante documentaires gezien. Al-Jazeera begin ik steeds meer te waarderen. Een interresante docu over Ethiopie na de dood van de 21 jaar zittende president. Hij had wat dictatoriale trekjes, en deed veel verkeerd. Maar het land was stabiel, rustig en groeide ondankst de economische problemen flink (al is het de vraag wat de lokale bevolking hiervan merkte). Ontstaat er nu een machtsvacuum, of had hij, altijd goed voorbereid, al ietst geregeld voor na zijn dood. Al-Jazeera heeft een neutrale insteek, en brengt nieuws volgens een verrassend en kwalitatief hoogstaande manier. Misschien wisten jullie dat al lang, maar ik vond het leuk om te ontdekken, vooral omdat het perspectief merkbaar anders is dan westerse media giganten.
(Duidelijk niets nuttigs gedaan vandaag)
Zaterdag 13-10
Een regenachtige ochtend, baantjes trekken in het openluchtbad was snel afgelast.. Anne, zal zo even een namen rondje doen, dit wordt verwarrend, was jarig. Nathan kwam langs vanochtend, en we bakte echte American Pancakes, ik denk de eerste keer dat ik die vers/zelf gemaakt eet. Met spek en banaan, goede combo! Hierna even hardgelopen, met de nadruk op even, koud en wind, en last van de knie, duidelijk te hard getrain afgelopen tijd. Weer iets terug in intensiteit. Satendra en Anne gingen weg in de avond. Ik had Tom uitgenodigd om te komen eten, en reis plannen te maken.. Pasta gemaakt, en apple crumble.. Plannen houden vooral in dat we niet te veel willen plannen. Maar wel al lijstjes aan het maken met optionele dingen. Er is zo veel te doen dat we 7 weken Zuider-eiland al als kort gaan zien. Gekke wereld. Hierna gaan we waarschijnlijk beide naar Australie, kan het goed vinden met Tom, dus kijk uit om met hem te reizen. We weten niet zeker of we de hele tijd samen blijven, maar we zullen in iedergeval wel veel samen doen, en misschien gewoon daarna elkaar weer te zien in Australie ofzo. Tom heeft een auto, en dat is handig..
Namenrondje:
Nathan: Jongen met wie ik in contact was voordat ik naar NZ ging. Zou bij/met hem gaan flatten, tot dat een huisgenoot van hem daar een stokje voor stak (het was niet persoonlijk heb ik mij laten vertellen) en haar zusje uitnodigde. Kom regelmatig bij hem over vloer, en we gaan samen naar de kerk.
Anne & Satendra: Ouders van Nathan, die mij, toen ze het verhaal hoorde, gelijk een kamer aanboden. Aangenomen voor de eerste week, om dan eigen woon ruimte te zoeken.. Maar nooit meer weggegaan. De kamer is ruim, het huis nog groter. Het is goedkoop en gemakkelijk. Maar bovenal, ik kan het erg goed vinden met Anne & Satendra, lieve mensen, (soms een beetje te zorgzaam) maar ik kan geheel mijn eigen gang/ritme gaan. En waar ik wil sluit ik met eten e.d bij hun aan. En natuurlijk, het feit dat ik nu voor een huis, eten en internet ongeveer de helft betaal als de gemiddelde kamer huur hier in de stad, speelt best wel mee;-). Kan ik mooi sparen voor de zomer.
Tom
Typisch Brits, van thee-verslaafd en correctheid tot gepassioneerd voetbalfan. Studeert in Exeter, en houdt van hardlopen, hiken. Mooie combi. Leert mij autorijden (niet doorvertellen) en ik was al met hem op vakantie in mijn break.
Ben
Amerikaans, sluit zich vaak aan bij Tom en mij op tripjes enzo. We hebben net met zn drieen plannen gemaakt om in de zomer wat tochten samen te gaan doen.
Bojan
Nederlander, voor AIESEC zijn exchange hier aan het doen.
Blog vervolg (woensdag 17-10)
Nou nou, dat was me een weekje, hoop dat dat wat inzicht gaf over mijn dagelijks 'reilen en zeilen'..
Men, vrijdag, ja deze vrijdag, is mijn laatste college dag. Hoe het kan weet ik niet, maar dan zijn er blijkbaar 15 weken voorbij. En 15 weken betekent een semester hier. Na vijftien weken leren over business cycles, corporate bonds, investment rates, management styles, equity markets, risk & returns en nog veeeeeel meer Finance en Management onderwerpen heb ik het wel even gehad met cijfertjes en winst maken. Het was een goede en leerzame uitstap van het normale Internationale Ontwikkelings sociologisch ge-het-kan-alle-kanten-op-het-ligt-aan-de-context blabla. En het was heerlijk dat ik even dingen mocht studeren die gewoon vast bleken te staan, en niet multi-layered en complex waren. (Sorry voor de overvloed aan vaktermen, maar dat staat zo stoer).
Vandaag een 'lummel' dagje. Joggingbroek, capuchon-trui, dat werk. Vanochtend een rondje geholt. 40 minuten, klein beetje pijn aan mijn knie, iets te hard getraind afgelopen week. Op het einde van mijn rondje industrie terrein, lekker triest, begon het te regenen en waaien. Wind natuurlijk tegen.. Maar toen ik omhoog keek, zag ik een drie(!) dubbele regenboog, nice!
Net ge-BBQed in het park met Bojan. Het trok helemaal open vanmiddag, geen wolkje te zien, en lekker warm! Er zijn openbare BBQ in het park, elektrisch, werkend, gratis, onbeheerd & schoon, hoe goed is dat. Zou nooit goed gaan in Nederland. Hierna naar de kerk, Nathan, de zoon van de mensen van wie ik een kamer huur, sprak over zijn aanstaande Zuid-Amerika reis. Interessant. Nu vroeg naar bed, afgelopen week & weekend was vermoeiend.
Maandag 8-10
Terug naar een gewoon slaapritme, ipv midnachtelijke deadlines en opdrachten. Overdag natuurlijk college, finance, en daarna AIESEC dingen geregeld. Ben bezig een stage te matchen voor een Japanse jongen die naar Polen gaat. En net was het Semester afsluiting van MUAC, de Alpine club. Bowlen en Pizza night. Random bowlen ten top. Eerste pot gewonnen, tweede pot laatste. Bizar.
Dinsdag 9-10
Begonnen aan mijn Leadership reflective journal. Bah, ik ben niet goed in dagboeken en reflectie.. Of misschien denk ik dat alleen maar. We gaan het zien komende week... Vanaochtend met Jelle geskypt! Was leuk om bij te praten, altijd gek om mensen uit 'de andere wereld' te spreken, herrinert me er weer aan wat daar allemaal is.. Was van plan wat werk te doen voor een finance raport, maar ben twee boeken en een jaarverslag vergeten te printen/mee te nemen. Dus dat wordt niets. Op dit soort momenten is het altijd wat minder leuk, een typische avond om te chillen met vrienden, maar dat is niet zo makkelijk als thuis, waar je gewoon ff iemand smst, en 10 min later een afspraak hebt. Dat kost altijd wat meer energie als je mensen nog niet zo lang kent. En heb ook geen zin om weer 2x 20min te fietsen naar de campus, waar de meeste 'vrienden' wonen. Maar lekker eens wat series kijken.
Woensdag 10-11
Goed gewerkt in de bibliotheek aan mijn raport, ongeveer af. Morgen inleveren, en alle aandacht op die stomme journals, nog niets voor gedaan. 4500 woorden, maar ach nog 10 dagen.. Hierna mijn wekelijkse lunch cursus, toasmasters speech and presenting. Goed voor mijn engelse gespreksvaardigheid, en public speakingskills. Moest een 'impromptu' speech geven van 2 minuten over ruimtevaart. Ik houd van deze impromptu vorm, vanuit het niets 2 minuten spreken, maar dit keer ging het slecht.. 2 minuten stamelen, gelukkig wordt ik niet rood;-).
Net de wekelijkste traditie: Pancake night. 'The centre' het spiritueel/christelijk/vanalles jongeren centrum op de campus bakt elke weer pancakes voor iedereen die dat wil. Gratis & zonder verplichte boodschap;-). Vooral erg populair onder de internationals, dus dit is altijd een wekelijkse bijeenkomst van exchange studenten, erg leuk om iedereen te spreken. En LEKKER! Ergens in het midden tussen American Pancakes en nederlandse pannekoeken. Alle amerikanen smeren hem vol met chocolade, cream, aardbei saus en stroop. Ik neem slechts mapple leaf sirup, haha, verschil moet er wezen.
Donderdag 11-10
In de ochtend weer even lekker hardgelopen, daarna colleges, investmens en property, niets bijzonders te vermelden. Hierna wilde ik wat werken op mijn laptop, en kwam er passant achter dat ze in 'the centre' elke donderdag gratis lunch hebben, het moet niet gekker worden. Verder is dit een heerlijke, ontspannen en niet 'schoolse' omgeving om wat te werken. Banken, zitzakken, gratis chocolade melk, koffie en internet (en dat is bijzonder aan deze kant v/d wereld), en een heerlijk terras. Vaak mensen om even een praatje mee te maken, veel leuker om te werken dan in de bieb of zo. Net bestuurs-verkiezingen (vote of confidence) voor de volgende AIESEC termijn hier, was leuk om weer is mee te maken, en goede speeches gehoord.
Vrijdag 12-10
Heb niet veel te schrijven, ben moe.. Wat interessante documentaires gezien. Al-Jazeera begin ik steeds meer te waarderen. Een interresante docu over Ethiopie na de dood van de 21 jaar zittende president. Hij had wat dictatoriale trekjes, en deed veel verkeerd. Maar het land was stabiel, rustig en groeide ondankst de economische problemen flink (al is het de vraag wat de lokale bevolking hiervan merkte). Ontstaat er nu een machtsvacuum, of had hij, altijd goed voorbereid, al ietst geregeld voor na zijn dood. Al-Jazeera heeft een neutrale insteek, en brengt nieuws volgens een verrassend en kwalitatief hoogstaande manier. Misschien wisten jullie dat al lang, maar ik vond het leuk om te ontdekken, vooral omdat het perspectief merkbaar anders is dan westerse media giganten.
(Duidelijk niets nuttigs gedaan vandaag)
Zaterdag 13-10
Een regenachtige ochtend, baantjes trekken in het openluchtbad was snel afgelast.. Anne, zal zo even een namen rondje doen, dit wordt verwarrend, was jarig. Nathan kwam langs vanochtend, en we bakte echte American Pancakes, ik denk de eerste keer dat ik die vers/zelf gemaakt eet. Met spek en banaan, goede combo! Hierna even hardgelopen, met de nadruk op even, koud en wind, en last van de knie, duidelijk te hard getrain afgelopen tijd. Weer iets terug in intensiteit. Satendra en Anne gingen weg in de avond. Ik had Tom uitgenodigd om te komen eten, en reis plannen te maken.. Pasta gemaakt, en apple crumble.. Plannen houden vooral in dat we niet te veel willen plannen. Maar wel al lijstjes aan het maken met optionele dingen. Er is zo veel te doen dat we 7 weken Zuider-eiland al als kort gaan zien. Gekke wereld. Hierna gaan we waarschijnlijk beide naar Australie, kan het goed vinden met Tom, dus kijk uit om met hem te reizen. We weten niet zeker of we de hele tijd samen blijven, maar we zullen in iedergeval wel veel samen doen, en misschien gewoon daarna elkaar weer te zien in Australie ofzo. Tom heeft een auto, en dat is handig..
Namenrondje:
Nathan: Jongen met wie ik in contact was voordat ik naar NZ ging. Zou bij/met hem gaan flatten, tot dat een huisgenoot van hem daar een stokje voor stak (het was niet persoonlijk heb ik mij laten vertellen) en haar zusje uitnodigde. Kom regelmatig bij hem over vloer, en we gaan samen naar de kerk.
Anne & Satendra: Ouders van Nathan, die mij, toen ze het verhaal hoorde, gelijk een kamer aanboden. Aangenomen voor de eerste week, om dan eigen woon ruimte te zoeken.. Maar nooit meer weggegaan. De kamer is ruim, het huis nog groter. Het is goedkoop en gemakkelijk. Maar bovenal, ik kan het erg goed vinden met Anne & Satendra, lieve mensen, (soms een beetje te zorgzaam) maar ik kan geheel mijn eigen gang/ritme gaan. En waar ik wil sluit ik met eten e.d bij hun aan. En natuurlijk, het feit dat ik nu voor een huis, eten en internet ongeveer de helft betaal als de gemiddelde kamer huur hier in de stad, speelt best wel mee;-). Kan ik mooi sparen voor de zomer.
Tom
Typisch Brits, van thee-verslaafd en correctheid tot gepassioneerd voetbalfan. Studeert in Exeter, en houdt van hardlopen, hiken. Mooie combi. Leert mij autorijden (niet doorvertellen) en ik was al met hem op vakantie in mijn break.
Ben
Amerikaans, sluit zich vaak aan bij Tom en mij op tripjes enzo. We hebben net met zn drieen plannen gemaakt om in de zomer wat tochten samen te gaan doen.
Bojan
Nederlander, voor AIESEC zijn exchange hier aan het doen.
Blog vervolg (woensdag 17-10)
Nou nou, dat was me een weekje, hoop dat dat wat inzicht gaf over mijn dagelijks 'reilen en zeilen'..
Men, vrijdag, ja deze vrijdag, is mijn laatste college dag. Hoe het kan weet ik niet, maar dan zijn er blijkbaar 15 weken voorbij. En 15 weken betekent een semester hier. Na vijftien weken leren over business cycles, corporate bonds, investment rates, management styles, equity markets, risk & returns en nog veeeeeel meer Finance en Management onderwerpen heb ik het wel even gehad met cijfertjes en winst maken. Het was een goede en leerzame uitstap van het normale Internationale Ontwikkelings sociologisch ge-het-kan-alle-kanten-op-het-ligt-aan-de-context blabla. En het was heerlijk dat ik even dingen mocht studeren die gewoon vast bleken te staan, en niet multi-layered en complex waren. (Sorry voor de overvloed aan vaktermen, maar dat staat zo stoer).
Maar eigenlijk verlang ik ergens ook wel weer een beetje naar real-world-problems, en dat oneindige gefocus op maximale winst, en aandeeelhouders vermogen maximalisatie gaat me langzaam tegen staan.
Wel denk ik dat het goed is om deze kant van de 'economische medaille' gezien te hebben. En ik heb echt heel veel geleerd over het bedrijfsleven, en andere gelddingetjes. Kan altijd van pas komen!
Nou, nu even focussen op (a) mijn laatste assignment en (b) drie tentamens en dan zit het erop. (wat betreft het studeren dan, want dan begint het avontuur pas echt).
Helaas duurt het nog even voor ik hier weg kan (oke, zo erg is het hier niet, maar sta te springen om het Zuider-eiland en de bijbehorende avonturen op te zoeken). Mijn laatste examen is pas 6 november (1 dag voor mijn verjaardag dat=planning, yeah). En daarna moet ik me een weekje richten op wat vooruitgeschoven/uitgesteld werk. Dat wordt lachen; iedereen zomervakantie, alle internationals of naar huis (dat begrijp je toch niet?), of op reis naar het Zuider-eiland, Australie of zelfs Fiji (nu al JALOERS), en ik in de bibliotheek een rapport over mijn Engeland-veldwerk van vorige eeuw schrijven. Dat gaat never-nooit-niet werken, maar we gaan het zien.
Daarna vertrek ik met Tom (wat een held, hij heeft ook werk te doen, dus ik ben niet de enige die achterblijft), en ons rode race monster naar het Zuider-eiland waar we zeker tot na oud&nieuw blijven.. De zes weken volgend op de boottocht naar het Zuider-Eiland hebben we nog geen plannen. Hoe awesome is dat? Het enige is dat we weten dat we ergens een keer American Ben ontmoeten, met wie we de Abel Tasmans (Je die Nederlander) Coast track gaan doen (disclaimer: Google geen foto's van 'Abel Tasman Coast Track'). Dit doen houd ongeveer het volgende in 7 dagen leven uit onze rugzak, zonder dat we ook maar 1 x winkels, elektriciteit, auto's, of huizen zien. 3 dagen zee kajakken langs onbereikbare en verlaten stranden, en dan 4 dagen wandelen over andere stranden en (sub)tropische regenwoud. Klinkt niet verkeerd, of eigenlijk, klinkt veel te goed.
Nouja, goed ik houd op, focus is en blijft nog even op meer wereldse (maar niet minder belangrijke) zaken: studeren.
We zijn hard aan het tobben hoe we kerst gaan vieren, iemand ideen? (we hebben waarschijnlijk geen kerstboom, sneeuw, matzes of kerststol voorhanden). O&N is gepland ingredienten: zwembroek & strand. Kan ik toch een beetje aan de sylvestercross denken. Nieuw-jaars duik staat ook al gepland, ik denk alleen niet dat we na 2 sec. uit het water hoeven te rennen...
Nou vriendjes en vriendinnetjes, oude van dagen, en kwieke lieden, tot een volgende keer. Ik denk best een beetje aan jullie allemaal hoor (ja ook aan jou!).
GROETEN UIT NIEUW-ZEELAND..
Sunday, 30 September 2012
Deel twee: Een roadtrip vol culture clashes, vulkanen, couchsurfen en wildkamperen
Het tweede deel van onze trip begon op dinsdagochtend met een drie uur durende rit naar New Plymouth. We redenen door een streek die met recht Nieuw-Engeland genoemd kan worden. De Britse plaatstnamen vlogen je om de oren. Toen we de auto in New Plymouth parkeerde op Devonstreet west, en ik uit de auto stapte met Tom, studerend in Exeter, realiseerde ik wat een bizar toeval het is. Twee maanden hiervoor deed ik voor mijn studie een onderzoek in Exeter, in het county Devon. Tom woonde toendertijd op een steenworp afstand van waar ik het grootste gedeelte van de twee weken doorbracht.
Dinsdag was een prachtige dag, we besloten om een camping aan het strand te zoeken, te zwemmen, en de avond af te sluiten met een BQQ bij zonsondergang. Dit werkte niet helemaal uit zoals gepland. Na Mary en Grant opgepikt te hebben in New Plymouth, maakte we hier een strandwandeling langs een met rotsen bezaaide zee. Hierna stapte we snel in de auto, op naar de camping die aan het einde van een 25km lange kustweg zou liggen. Aan het strand, afgelegen, en stil, precies zoals we het wilden. We volgden deze weg voor de gehele 25 kilometer. Het was bergachtig en vol bochten, sommige stukken onverhard en vol kuilen. Dit schoot niet echt op, en de zon begon al onder te gaan. Dus we besloten om even te stoppen om dit te aanschouwen..
Toen de zon onder was, snel in de auto gestapt op naar de camping. Toen we het einde van de kustweg bereikte, waren we nog vrolijk en optimistisch. De camping stond op de kaart, dus of we waren er voorbij gereden, of hij was ergens op loopafstand. Des te leuker, een camping zonder auto's..
Maar na een half uur zoeken, en heen en weer rijden kwamen we erachter dat, hoewel de kaart recent was, de camping niet bestond.. Nog geen grote paniek, maar wel vervelend. Nu moesten we de hele 25 langzame kilometers over de weg weer terug, op zoek naar een andere camping. De kaart liet een camping zien een stuk verderop. Maar dit was toch de richting die we op wilden de vogende dag, dus we besloten daar heen te rijden.
De weg die we moesten nemen werd steeds bijzonderder. Het begon met 'the forgotten highway'' dat voorspelde al niet zo veel goeds, maar toen we na een half uurtje af moesten slaan op een gravelpaadje wat de bergen in slingerden werd het wel heel bijzonder. Het was ondertussen al behoorlijk donker, en we hadden geen idee waar we waren. We gingen door een tunnel, die precies breed genoeg was voor ons kleine auto'tje, de tunnel was uitgehakt in de rotsen, en gestut met houten balken. Geen gladde betonnen afwerking, geen lichten, geen ruimte voor tegenliggers, maar wel heeel lang. Na dit avontuur kwamen we op de kruising waar de camping moest zijn. En weer was er niets te zien, er was een weiland, wat een campingveld kon zijn, en een oud bord met de naam van de camping erop. We hielden het erop dat de camping met wintersluiting was, en we besloten er toch maar gebruik van te maken. Toen we net waren begonnen met onze tenten opzetten, gebruikmakende van onze lantaarns sinds het al aarde donker was, ontdekte we dat we niet de enige in het weiland waren. Een kudde oer Nieuw-Zeelandse schapen, en enkele koeien kwamen ons voorzichtig verwelkomen. Het leek ons niet het beste idee een weiland te delen met deze vrienden, dus tenten weer inpakken, en opzetten in de berm langs de weg. Daarna snel overgegaan op de maaltijd (het bqq vlees) bereiden in de achterbak van de auto, dat bleek deze vakantie de beste keuken, en toen het voedsel tot ons genomen. Toen we eindelijk in onze slaapzak lagen, bedacht ik me pas dat we op weg hierheen alleen maar omhoog hadden gereden, dat we dus best hoog konden zijn, en dat het best koud kon gaan worden.. Ik had niet de beste slaapzak meegenomen, voorbereid op een zomerse temperaturen, maar Grant en Mary hadden geen slaapzak. Bizar, slechts een klein dekentje. De arme schapen hebben geen oog dicht gedaan;-) Na een frisse, maar goede nacht, werd ik belachelijk vroeg wakker, en besloot om een blokje te gaan rennen bij zonsopgang. Toen kwam ik erachter dat we een prachtige kampeerplek hadden gevonden..
Het hardlopen was amazing, en de warme 'porridge' erna bijna nog beter. Ik heb in die twee weken meer pap gegeten dan in mijn hele leven bij elkaar. De woensdag was een stuk relaxter dan de dag ervoor. We hadden een korte rit naar Taupo op het programma staan. De rit was kort, maar er waren een paar geweldige views en sights op de route. Een korte stop bij de MT. Damper falls, een wandeling door een stukje Nieuw-Zeelands cultuur landschap, en een prachtig zicht op drie besneeude vulkanen verder kwamen we aan in Taupo. Geo-Thermische hoofdstad van Nieuw-Zeeland en omringt door hotsprings, vulkanen en geisers. Hier wat foto's van onderweg:
Typisch NZ
Druk belopen wegen..
Tongariro, Ngauruhoe and Ruapehu
Aangekomen in Taupo, een hostel gezocht, en rond nog even een wandeling gemaakt aan de boulevard aan het meer. Het meer waarop we de volgende dag ginen zeilen! Dat was lang geleden, en ik had echt zin om weer is te zeilen. Het meer lag er mooi bij, en de wind was stevig.
Over dit zeilen en al de andere belevenissen in de vakantie een volgende blog. Het is allemaal al meer dan een maand geleden, en ik moet diep graven om dit boven te halen. Om dit te voorkomen, en voor de liefhebber een kleine update die iets meer up to date is:
Palmy live:
Al drie maanden in Nieuw-Zeeland, vier weken na de mid-semester break, nog drie weken colleges, de tijd vliegt voorbij. Ondertussen is vanacht de zomertijd ingegaan, de dagen worden langer, en het weer beter. Ik begin steeds meer in te burgeren hier, en ga niet meer elk weekend op stap. Ben lekker druk met studeren, en dat wordt de komende drie weken niet beter/anders. De vakken zijn leuk, niet te moeilijk, maar af en toe uitdagend. De insteek van al mijn vakken is de business kant, en dat is een interessante afwisseling van de duurzame, sociale en internationale insteek die in al mijn wageningen vakken geweven zat. Er moet tenslotte ook geld verdiend worden. En waar ik het niet eens ben met deze insteek, is het alsnog goed om hem te snappen. De reslutaten vallen niet tegen, op de op vakantie gemaakte opdracht na, allemaal goede cijfers tot nog toe.
Tegerlijkertijd heb ik nog vier maanden te gaan, en gister met Tom en Ben de eerste plannen voor de zomer gemaakt, dan komt het opeens dicht bij. Moet ik beslissingen gaan nemen, Exciting!
Als ik mijn vakantie avonturen van een maand geleden nog ga afbloggen, gaat het waarschijnlijk pas over drie weken zijn, wanneer ik alle repporten en verslagen waar ik in verdrink heb ingeleverd, en twee weken vrij heb om te 'leren' voor mijn examens..
Niet alle weekenden weg, maar nog wel af en toe, dit wil ik jullie niet onthouden, als afsluiter wat foto's van een weekend hiken rond de vulkaan Taranaki.. (En ja voor de oplettende lezer, hier was ik al eens geweest, maar nu was het WEL goed weer;-))
Waking up with this view, wasn't bad at all!
BYE!
Het tweede deel van onze trip begon op dinsdagochtend met een drie uur durende rit naar New Plymouth. We redenen door een streek die met recht Nieuw-Engeland genoemd kan worden. De Britse plaatstnamen vlogen je om de oren. Toen we de auto in New Plymouth parkeerde op Devonstreet west, en ik uit de auto stapte met Tom, studerend in Exeter, realiseerde ik wat een bizar toeval het is. Twee maanden hiervoor deed ik voor mijn studie een onderzoek in Exeter, in het county Devon. Tom woonde toendertijd op een steenworp afstand van waar ik het grootste gedeelte van de twee weken doorbracht.
Dinsdag was een prachtige dag, we besloten om een camping aan het strand te zoeken, te zwemmen, en de avond af te sluiten met een BQQ bij zonsondergang. Dit werkte niet helemaal uit zoals gepland. Na Mary en Grant opgepikt te hebben in New Plymouth, maakte we hier een strandwandeling langs een met rotsen bezaaide zee. Hierna stapte we snel in de auto, op naar de camping die aan het einde van een 25km lange kustweg zou liggen. Aan het strand, afgelegen, en stil, precies zoals we het wilden. We volgden deze weg voor de gehele 25 kilometer. Het was bergachtig en vol bochten, sommige stukken onverhard en vol kuilen. Dit schoot niet echt op, en de zon begon al onder te gaan. Dus we besloten om even te stoppen om dit te aanschouwen..
Toen de zon onder was, snel in de auto gestapt op naar de camping. Toen we het einde van de kustweg bereikte, waren we nog vrolijk en optimistisch. De camping stond op de kaart, dus of we waren er voorbij gereden, of hij was ergens op loopafstand. Des te leuker, een camping zonder auto's..
Maar na een half uur zoeken, en heen en weer rijden kwamen we erachter dat, hoewel de kaart recent was, de camping niet bestond.. Nog geen grote paniek, maar wel vervelend. Nu moesten we de hele 25 langzame kilometers over de weg weer terug, op zoek naar een andere camping. De kaart liet een camping zien een stuk verderop. Maar dit was toch de richting die we op wilden de vogende dag, dus we besloten daar heen te rijden.
De weg die we moesten nemen werd steeds bijzonderder. Het begon met 'the forgotten highway'' dat voorspelde al niet zo veel goeds, maar toen we na een half uurtje af moesten slaan op een gravelpaadje wat de bergen in slingerden werd het wel heel bijzonder. Het was ondertussen al behoorlijk donker, en we hadden geen idee waar we waren. We gingen door een tunnel, die precies breed genoeg was voor ons kleine auto'tje, de tunnel was uitgehakt in de rotsen, en gestut met houten balken. Geen gladde betonnen afwerking, geen lichten, geen ruimte voor tegenliggers, maar wel heeel lang. Na dit avontuur kwamen we op de kruising waar de camping moest zijn. En weer was er niets te zien, er was een weiland, wat een campingveld kon zijn, en een oud bord met de naam van de camping erop. We hielden het erop dat de camping met wintersluiting was, en we besloten er toch maar gebruik van te maken. Toen we net waren begonnen met onze tenten opzetten, gebruikmakende van onze lantaarns sinds het al aarde donker was, ontdekte we dat we niet de enige in het weiland waren. Een kudde oer Nieuw-Zeelandse schapen, en enkele koeien kwamen ons voorzichtig verwelkomen. Het leek ons niet het beste idee een weiland te delen met deze vrienden, dus tenten weer inpakken, en opzetten in de berm langs de weg. Daarna snel overgegaan op de maaltijd (het bqq vlees) bereiden in de achterbak van de auto, dat bleek deze vakantie de beste keuken, en toen het voedsel tot ons genomen. Toen we eindelijk in onze slaapzak lagen, bedacht ik me pas dat we op weg hierheen alleen maar omhoog hadden gereden, dat we dus best hoog konden zijn, en dat het best koud kon gaan worden.. Ik had niet de beste slaapzak meegenomen, voorbereid op een zomerse temperaturen, maar Grant en Mary hadden geen slaapzak. Bizar, slechts een klein dekentje. De arme schapen hebben geen oog dicht gedaan;-) Na een frisse, maar goede nacht, werd ik belachelijk vroeg wakker, en besloot om een blokje te gaan rennen bij zonsopgang. Toen kwam ik erachter dat we een prachtige kampeerplek hadden gevonden..
Het hardlopen was amazing, en de warme 'porridge' erna bijna nog beter. Ik heb in die twee weken meer pap gegeten dan in mijn hele leven bij elkaar. De woensdag was een stuk relaxter dan de dag ervoor. We hadden een korte rit naar Taupo op het programma staan. De rit was kort, maar er waren een paar geweldige views en sights op de route. Een korte stop bij de MT. Damper falls, een wandeling door een stukje Nieuw-Zeelands cultuur landschap, en een prachtig zicht op drie besneeude vulkanen verder kwamen we aan in Taupo. Geo-Thermische hoofdstad van Nieuw-Zeeland en omringt door hotsprings, vulkanen en geisers. Hier wat foto's van onderweg:
Aangekomen in Taupo, een hostel gezocht, en rond nog even een wandeling gemaakt aan de boulevard aan het meer. Het meer waarop we de volgende dag ginen zeilen! Dat was lang geleden, en ik had echt zin om weer is te zeilen. Het meer lag er mooi bij, en de wind was stevig.
Over dit zeilen en al de andere belevenissen in de vakantie een volgende blog. Het is allemaal al meer dan een maand geleden, en ik moet diep graven om dit boven te halen. Om dit te voorkomen, en voor de liefhebber een kleine update die iets meer up to date is:
Palmy live:
Al drie maanden in Nieuw-Zeeland, vier weken na de mid-semester break, nog drie weken colleges, de tijd vliegt voorbij. Ondertussen is vanacht de zomertijd ingegaan, de dagen worden langer, en het weer beter. Ik begin steeds meer in te burgeren hier, en ga niet meer elk weekend op stap. Ben lekker druk met studeren, en dat wordt de komende drie weken niet beter/anders. De vakken zijn leuk, niet te moeilijk, maar af en toe uitdagend. De insteek van al mijn vakken is de business kant, en dat is een interessante afwisseling van de duurzame, sociale en internationale insteek die in al mijn wageningen vakken geweven zat. Er moet tenslotte ook geld verdiend worden. En waar ik het niet eens ben met deze insteek, is het alsnog goed om hem te snappen. De reslutaten vallen niet tegen, op de op vakantie gemaakte opdracht na, allemaal goede cijfers tot nog toe.
Tegerlijkertijd heb ik nog vier maanden te gaan, en gister met Tom en Ben de eerste plannen voor de zomer gemaakt, dan komt het opeens dicht bij. Moet ik beslissingen gaan nemen, Exciting!
Als ik mijn vakantie avonturen van een maand geleden nog ga afbloggen, gaat het waarschijnlijk pas over drie weken zijn, wanneer ik alle repporten en verslagen waar ik in verdrink heb ingeleverd, en twee weken vrij heb om te 'leren' voor mijn examens..
Niet alle weekenden weg, maar nog wel af en toe, dit wil ik jullie niet onthouden, als afsluiter wat foto's van een weekend hiken rond de vulkaan Taranaki.. (En ja voor de oplettende lezer, hier was ik al eens geweest, maar nu was het WEL goed weer;-))
BYE!
Wednesday, 12 September 2012
Waar moet ik beginnen: Een roadtrip vol culture clashes, vulkanen, couchsurfen en wildkamperen
Het schrijven van een blog is te vergelijken met sporten wanneer je niet zo goed in conditie bent. Beide heb ik hier in Nieuw-Zeeland ontdekt. Nadat ik meer dan een jaar geblesseerd ben geweest, probeer ik nu met vallen en opstaan mijn lichaam weer enigzins in een staat te krijgen waarin het meewerkt om zo af en toe een uurtje te kunnen hardlopen. Met vallen en opstaan omdat mijn in Januarie geopereerde knie nog niet zo goed functioneert als mijn in Januarie niet geopereerde knie dat doet. Maar ook omdat meer dan een jaar niet hardlopen erg lang is, en vrijetijds-wielren-fit iets anders bleek te zijn dan ik dacht.
Ongeveer drie keer per week (in het beste geval) voltrekt zich nu het zelfde ritueel. Ik bedenk dat het tijd is om hard te lopen, maar stel het altijd nog een uurtje uit (wachten tot het regent?), en trek dan mijn sportkleding aan. Na mijn veters gestrikt te hebben, kijk ik altijd even bezorgd naar de lucht, misschien komt er wel onweer aan en is het onverantwoord om hard te lopen? Zo niet, en dit bleek tot nu toe elke keer het geval, dan start ik de martelgang. Rennen, hardlopen, stap na stap, richting mijn vaste route. En maar tegen mezelf zeggen dat het leuk is, dat je geniet van de natuur en de vogels, en je hoofd er zo lekker leeg van raakt. Maar ondertussen schreeuwt elke vezel van mijn lichaam dat dit niet gezond is, dat het lijdt, en wil stoppen. Benen worden al na 15 minuten zwaar, knie protesteert licht, en ademhaling versnelt. En ik denk bij mezelf: dit is de laatste keer, ik stop met hardlopen, sterker nog ik stop nu, na de volgende bocht kan ik een sluiproute naar huis nemen, en morgen gaan we sporten in de sportschool, of op het voetbalveld, of desnoods op de mountainbike in het bos. Maar hardlopen.. Nooit weer.
Maar voordat ik het weet ben ik over de helft van het rondje, heb ik de sluiproute gemist, en moet ik door. Ik besef dat het eigenlijk weer wat beter gaat dan de vorige keer, dat 40 minuten hardlopen een hele overwinning is, twee maanden geleden kon ik geen stap zetten zonder mijn knie te voelen. En trouwens, de vogels fluiten inderdaad, de wind waait mijn hoofd leeg, en die pijn, ach, die is er ook als je wel fit bent, trainen staat gelijk je lichamelijk inspannen om beter te worden. Topsporter of amateur. En het is best vol te houden. En voordat ik het weet ben ik weer opgezogen door de swing van het lopen, en ben ik al weer thuis. Nog wat oefeningen, en snel onder de douche. En wat voel ik me dan fit en fris, heerlijk! En ik tel in mijn agenda drie dagen vooruit en schrijf: 45 min hardlopen. En stiekem ook 2e paasdag: Jaarbeurs Utrecht : 10kilometer.. Durven dromen!
Terug naar waar ik begon. Ik vergeleek bloggen met hardlopen, en gelijk verviel ik het zelfde patroon als met hardlopen, als je eenmaal gestart bent, en over je dode punt heen bent, vliegen de woorden het papier op. Maar voordat het zover is... Het kost heel wat daadkracht, engergie en initiatief om te beginnen aan een blog. En het vervelende is, hoe langer je het uitstelt, hoe meer engerige en daadkracht het kost. Je weet dat er veel is om over te schrijven, en dat het lang gaat kosten. Druk met de studie, moe of verveeld: er is altijd wel een reden om het uit te stellen. Maar hier is die dan: De blog over mijn trip die mijn twee weekse vakantie meer dan volledig vulde. Zestien dagen, 1 auto, vier personen, en weinig plannen, waren de ingredienten voor een geslaagde roadtrip. Kijkend naar de lengte van mijn inleiding, vrees ik dat ik het in twee delen ga schrijven. Anyway, succes met lezen, en onthoud, ik schreef het vooral voor mijn eigen plezier, dus lees het vooral voor jouw eigen plezier, geen verplichtingen;)
De weken voor de midsemester break, (of voorjaarsvakantie) waren super hectisch op studie gebied. Er waren een aantal grote opdrachten die ik af moest ronden, en bovenal mijn eerste examens in Nieuw-Zeeland. Achteraf zeg ik, niet om je zenuwachtig over te maken, niet te veel stof, niet te moeilijk, maar dat wist ik toen niet. In mijn achterhoofd mijn niet altijd even succesvolle laatste tentamen weken in Wageningen had ik best een beetje gezonde spanning voor de eerste examens. En na deze examens moest ik twee opdrachten af zien te krijgen voor dat we zouden vertrekken voor onze trip. Helaas lukte dit niet, en ronde ik de laatste essays af na twee reisdagen, maar dat mocht de pret niet drukken.
Het grootste gedeelte van de trip waren we met z'n vieren; Mary en Grant, twee Amerikanen, en Tom, een Brit studerend in Exeter. Tom was de eigenaar en de enige bestuurder van de auto, ik was bijrijder en hoofd route. Mary en Grant waren de achterbank crew, waar ze, al jaren een stel, erg tevreden mee. Een klein gedeelte van de trip was er nog een ander Amerikaans meisje mee, lekker druk op de achterbank van Toms kleine auto!
lnr: Tom, Grant, Mary, gast Margot, Remi
Zaterdag 25 & Zondag 16 Augustus
We begonnen met een tweedaagse tocht van 26 kilometer op de flanken van de grootste vulkaan van Nieuw-Zeeland. Spectaculaire beklimmingen, met als kers op de taart slapen in een berghut met uitzicht zo mooi, dat het gebruikt is voor de cover van de lonely planet van Nieuw-Zeeland.
Verwachte uitzich, Foto van voorkant lonely planet
Tenminste dat is waar we van uit gingen. Op onze weg naar de berg leek alles nog mooi en prachtig, maar toen we bij de start van de track aankwamen zagen we wolken naderen.. We keken nog een keer naar de berg voordat we het oerwoud indoken, met de verwachting om vijf uur later daar uit te komen en aan de voet van de berg te staan om bovenstaande foto's te kunnen nemen, we kwamen er ook uit, maar de berg hebben we het hele weekend niet meer gezien. Regen, mist, hagel en zelfs ijzel vulde de twee lange dagen. En een berg oplopen met het vooruitzicht dat je een prachtig uitzicht krijgt, is zwaar, maar leuk, maar twee dagen berg op en af lopen, geheel koud en nat geraken en dat alles zonder ook maar een moment meer dan 50 meter zicht te hebben, is niet altijd leuk. Op onze bestemming aangekomen, de berghut, brande het buur gelukkig al, aangestoken door een dappere eenzame tramper. We ontmoeten Aden, hij was vijf dagen door dit gebergte aan het trekken, in zijn eentje! Wauw, wat een avontuur. We kaarten tot laat in de avond, en hadden eigenlijk een heerlijke avond, warm bij het vuur, droog door het dak, en gezellig. We spraken af om de volgende dag een stuk samen op te lopen naar zijn volgende bestemming.
Uizicht punt ;-)
Zondag stonden we vroeg op, pakten al onze spullen in de backpacks, en vertrokken. We hadden een tocht van zo'n 8 uur voor de boeg, inclusief een paar moeilijke passages, dus we hadden alle tijd nodig. Ohja, Mary en Grant hadden de dag ervoor na een uur wandelen besloten om om te keren, het weer, de beklimmingen, en mary's knie werkte niet mee. Dit bleek erg slim, zondag werd een lange en uitdagende dag, vol met natte voeten, koude handen en eindeloze beklimmingen. Aden was fit, en snel, Tom ik en Simon, een ontmoeten duitser, zwoegden er achter aan. Af en toe werden onze inspanningen beloond, een random waterval die we tegen kwamen, of stenen skippen op een rimpeloos bergmeer waren leuke onderbrekingen van de lange dag.
Zondag eind van de middag eindelijk terug bij de auto, besloten we terug te rijden, om al onze natte spullen thuis te wassen, en een nachtje in ons eigen bed door te brengen. Dit gaf mij de kans nog even aan mijn essays te werken.
Dinsdagochtend 28 augustus vroeg vertrokken we weer voor een de rest van onze, minder avontuurlijke, maar meer zonnige tweede deel van de vakantie. Tom en ik reden in de ochten terug naar het gebied van de vulkaan om Mary en Grant op te pikken die daar twee nachten waren gebleven. En toen begon de roadtrip echt. Die afgelopen zondag 2500 kilometer later eindigden. Hierover, zal ik een volgende blog schrijven. Het is half elf, de bibliotheek gaat sluiten, en ik ben toe aan mijn bed!
Het schrijven van een blog is te vergelijken met sporten wanneer je niet zo goed in conditie bent. Beide heb ik hier in Nieuw-Zeeland ontdekt. Nadat ik meer dan een jaar geblesseerd ben geweest, probeer ik nu met vallen en opstaan mijn lichaam weer enigzins in een staat te krijgen waarin het meewerkt om zo af en toe een uurtje te kunnen hardlopen. Met vallen en opstaan omdat mijn in Januarie geopereerde knie nog niet zo goed functioneert als mijn in Januarie niet geopereerde knie dat doet. Maar ook omdat meer dan een jaar niet hardlopen erg lang is, en vrijetijds-wielren-fit iets anders bleek te zijn dan ik dacht.
Ongeveer drie keer per week (in het beste geval) voltrekt zich nu het zelfde ritueel. Ik bedenk dat het tijd is om hard te lopen, maar stel het altijd nog een uurtje uit (wachten tot het regent?), en trek dan mijn sportkleding aan. Na mijn veters gestrikt te hebben, kijk ik altijd even bezorgd naar de lucht, misschien komt er wel onweer aan en is het onverantwoord om hard te lopen? Zo niet, en dit bleek tot nu toe elke keer het geval, dan start ik de martelgang. Rennen, hardlopen, stap na stap, richting mijn vaste route. En maar tegen mezelf zeggen dat het leuk is, dat je geniet van de natuur en de vogels, en je hoofd er zo lekker leeg van raakt. Maar ondertussen schreeuwt elke vezel van mijn lichaam dat dit niet gezond is, dat het lijdt, en wil stoppen. Benen worden al na 15 minuten zwaar, knie protesteert licht, en ademhaling versnelt. En ik denk bij mezelf: dit is de laatste keer, ik stop met hardlopen, sterker nog ik stop nu, na de volgende bocht kan ik een sluiproute naar huis nemen, en morgen gaan we sporten in de sportschool, of op het voetbalveld, of desnoods op de mountainbike in het bos. Maar hardlopen.. Nooit weer.
Maar voordat ik het weet ben ik over de helft van het rondje, heb ik de sluiproute gemist, en moet ik door. Ik besef dat het eigenlijk weer wat beter gaat dan de vorige keer, dat 40 minuten hardlopen een hele overwinning is, twee maanden geleden kon ik geen stap zetten zonder mijn knie te voelen. En trouwens, de vogels fluiten inderdaad, de wind waait mijn hoofd leeg, en die pijn, ach, die is er ook als je wel fit bent, trainen staat gelijk je lichamelijk inspannen om beter te worden. Topsporter of amateur. En het is best vol te houden. En voordat ik het weet ben ik weer opgezogen door de swing van het lopen, en ben ik al weer thuis. Nog wat oefeningen, en snel onder de douche. En wat voel ik me dan fit en fris, heerlijk! En ik tel in mijn agenda drie dagen vooruit en schrijf: 45 min hardlopen. En stiekem ook 2e paasdag: Jaarbeurs Utrecht : 10kilometer.. Durven dromen!
Terug naar waar ik begon. Ik vergeleek bloggen met hardlopen, en gelijk verviel ik het zelfde patroon als met hardlopen, als je eenmaal gestart bent, en over je dode punt heen bent, vliegen de woorden het papier op. Maar voordat het zover is... Het kost heel wat daadkracht, engergie en initiatief om te beginnen aan een blog. En het vervelende is, hoe langer je het uitstelt, hoe meer engerige en daadkracht het kost. Je weet dat er veel is om over te schrijven, en dat het lang gaat kosten. Druk met de studie, moe of verveeld: er is altijd wel een reden om het uit te stellen. Maar hier is die dan: De blog over mijn trip die mijn twee weekse vakantie meer dan volledig vulde. Zestien dagen, 1 auto, vier personen, en weinig plannen, waren de ingredienten voor een geslaagde roadtrip. Kijkend naar de lengte van mijn inleiding, vrees ik dat ik het in twee delen ga schrijven. Anyway, succes met lezen, en onthoud, ik schreef het vooral voor mijn eigen plezier, dus lees het vooral voor jouw eigen plezier, geen verplichtingen;)
De weken voor de midsemester break, (of voorjaarsvakantie) waren super hectisch op studie gebied. Er waren een aantal grote opdrachten die ik af moest ronden, en bovenal mijn eerste examens in Nieuw-Zeeland. Achteraf zeg ik, niet om je zenuwachtig over te maken, niet te veel stof, niet te moeilijk, maar dat wist ik toen niet. In mijn achterhoofd mijn niet altijd even succesvolle laatste tentamen weken in Wageningen had ik best een beetje gezonde spanning voor de eerste examens. En na deze examens moest ik twee opdrachten af zien te krijgen voor dat we zouden vertrekken voor onze trip. Helaas lukte dit niet, en ronde ik de laatste essays af na twee reisdagen, maar dat mocht de pret niet drukken.
Het grootste gedeelte van de trip waren we met z'n vieren; Mary en Grant, twee Amerikanen, en Tom, een Brit studerend in Exeter. Tom was de eigenaar en de enige bestuurder van de auto, ik was bijrijder en hoofd route. Mary en Grant waren de achterbank crew, waar ze, al jaren een stel, erg tevreden mee. Een klein gedeelte van de trip was er nog een ander Amerikaans meisje mee, lekker druk op de achterbank van Toms kleine auto!
Zaterdag 25 & Zondag 16 Augustus
We begonnen met een tweedaagse tocht van 26 kilometer op de flanken van de grootste vulkaan van Nieuw-Zeeland. Spectaculaire beklimmingen, met als kers op de taart slapen in een berghut met uitzicht zo mooi, dat het gebruikt is voor de cover van de lonely planet van Nieuw-Zeeland.
Tenminste dat is waar we van uit gingen. Op onze weg naar de berg leek alles nog mooi en prachtig, maar toen we bij de start van de track aankwamen zagen we wolken naderen.. We keken nog een keer naar de berg voordat we het oerwoud indoken, met de verwachting om vijf uur later daar uit te komen en aan de voet van de berg te staan om bovenstaande foto's te kunnen nemen, we kwamen er ook uit, maar de berg hebben we het hele weekend niet meer gezien. Regen, mist, hagel en zelfs ijzel vulde de twee lange dagen. En een berg oplopen met het vooruitzicht dat je een prachtig uitzicht krijgt, is zwaar, maar leuk, maar twee dagen berg op en af lopen, geheel koud en nat geraken en dat alles zonder ook maar een moment meer dan 50 meter zicht te hebben, is niet altijd leuk. Op onze bestemming aangekomen, de berghut, brande het buur gelukkig al, aangestoken door een dappere eenzame tramper. We ontmoeten Aden, hij was vijf dagen door dit gebergte aan het trekken, in zijn eentje! Wauw, wat een avontuur. We kaarten tot laat in de avond, en hadden eigenlijk een heerlijke avond, warm bij het vuur, droog door het dak, en gezellig. We spraken af om de volgende dag een stuk samen op te lopen naar zijn volgende bestemming.
Zondag stonden we vroeg op, pakten al onze spullen in de backpacks, en vertrokken. We hadden een tocht van zo'n 8 uur voor de boeg, inclusief een paar moeilijke passages, dus we hadden alle tijd nodig. Ohja, Mary en Grant hadden de dag ervoor na een uur wandelen besloten om om te keren, het weer, de beklimmingen, en mary's knie werkte niet mee. Dit bleek erg slim, zondag werd een lange en uitdagende dag, vol met natte voeten, koude handen en eindeloze beklimmingen. Aden was fit, en snel, Tom ik en Simon, een ontmoeten duitser, zwoegden er achter aan. Af en toe werden onze inspanningen beloond, een random waterval die we tegen kwamen, of stenen skippen op een rimpeloos bergmeer waren leuke onderbrekingen van de lange dag.
Zondag eind van de middag eindelijk terug bij de auto, besloten we terug te rijden, om al onze natte spullen thuis te wassen, en een nachtje in ons eigen bed door te brengen. Dit gaf mij de kans nog even aan mijn essays te werken.
Dinsdagochtend 28 augustus vroeg vertrokken we weer voor een de rest van onze, minder avontuurlijke, maar meer zonnige tweede deel van de vakantie. Tom en ik reden in de ochten terug naar het gebied van de vulkaan om Mary en Grant op te pikken die daar twee nachten waren gebleven. En toen begon de roadtrip echt. Die afgelopen zondag 2500 kilometer later eindigden. Hierover, zal ik een volgende blog schrijven. Het is half elf, de bibliotheek gaat sluiten, en ik ben toe aan mijn bed!
Sunday, 19 August 2012
Palmerston North
De tijd gaat zo snel, Is dat een goed teken?
Alweer een goede drie weken geleden schreef ik mijn laatste blog. Klaar om van de olympische spelen te genieten. En dat heb ik gedaan. Vooral de atletiekhoogtepunten in de tweede week bezorgen me afentoe kippenvel. En ik mocht af en toe mee schreeuwen met weer een nieuw-Zeelandse roeier die goed won. Dit kleine landje (een schamele 4 miljoen inwoners) haalde toch maar mooi 13 medailles, waarvan 6 gouden.
Na afloop van de olympische spelen wordt er altijd maar over twee dingen gesproken; de kosten en de gouden medailles. 11 miljard euro, 108% over budget. Een miljoenen kostende openings en sluitings ceremonies, is dat wel nodig allemaal. goede vragen, en die moeten ook gesteld worden.
Maar gelukkig kan de sport ook inspireren. Er logeerde hier, bij de mensen bij wie ik een kamer huur, een meisje van 8 jaar, die perse vroeg op wilde staan om de olympische hockey vrouwen finale te kijken. Helemaal geinspireerd. En zelf merk ik ook dat ik tijdens en na de spelen mijn trainingsloopjes weer net even wat langer maak. Je weet maar nooit..
Drie weken, is in een over verhit en relaxed Nederland misschien niet zo lang, maar voor mij voelt het als drie maanden. Drie weken waarin de studiedrukte toenam, maar het aantal leuke dingen ook.
'Moeder natuur' speelde een grote rol in wat er naast de studie kon en ging gebeuren afgelopen weken. Twee weken geleden stond de 'tongariro crossing; op het programma, een dagtocht de een van de grotere vulkanen hier uit de omgeving overgaat. Flink klimmen, veel sneeuw, prachtige vergezichten. Leek helemaal prima, het enige gevaar kon de kou zijn, maar de vulkaan was zeker niet gevaarlijk. Al meer dan honderd jaar diep in slaap. en precies in de week voor dat we zouden gaan: juist de vulkaan werd actief. As tot in de wijde omtrek. Lichte paniek bij de boeren op de helling omdat er zelfs een echte uitbarsting werd verwacht. zover is het gelukkig (nog) niet gekomen, en de rust lijkt terug gekeerd. Maar voorlopig nog maar niet de berg op;)
Het volgende plan was om deel te nemen aan een Alpine Instrucite Cursus. Hoe red je jezelf in de bergen, met sneeuw stormen en dat soort ongein. okee, om een lang verhaal kort te maken, dat weekend werd er een van de ergeste sneeuwstormen sinds tijden voorspelt in de bergen. Dus ook dat ging niet door.
Uiteindelijk geindigd met een tam wandelingetje door het bos hier in de buurt, wat uiteindelijk best leuk was, uitzichtpunten over de kloof die door het gebergte gaat, en het bos bleek meer oerwoud te zijn, maar lang niet zo spectaculair als gepland.
Toen kwam dit weekend, het plan was om te hiken naar een hut in de bergen, daar bij een vuurtje te eten en sterren kijken, en de volgende ochtend weer terug. Doordat de sneeuw was hoog in de bergen nog steeds een extreem was, werd het plan gewijzigd. In plaatst van naar een 1600m hut gingen we naar een 1000m hut, en konden we zonder bepakking doorlopen naar de sneeuwvelden. dus zaterdag omhoog gelopen naar de hut, zonder bepakking nog een paar honderd meter door gestegen, gespeeld in de sneeuw, en gegeten in de hut. Wat een fantastich systeem trouwens, half nieuw zeeland staat vol met onbewaakte, open hutten. (Deze incl. keuke, verwarming en bedden) en het is wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Je betaalt met bonnetjes die je achterlaat in de hut. Dus altijd gelegenheid voor een lastminute trip, en je ontmoet leuke mensen op prachtige plekken. Er waren twee andere groepen in de hut, en het paste precies. S avonds met zn alle spelletjes gedaan.
De sterren hier in Nieuw Zeeland zijn anders, en omdat we nu in de bergen waren, waar het aarde en aarde en aarde donker is, moest ik dat maar is even zien. En het was spectaculair. Ik herkende bijna niets, maar ik zag wel: De melkweg.
We sliepen in een hut genaamd Sunrise hut, dus we besloten dat we maar vroeg op moesten staan om die zonsopgang te aanschouwen. 6 uur s ochtends en het was meer dan de moeite waard.
De terug weg wilde we een andere route nemen, die langs de rivier liep. Toen we bij de rivier kwamen bleek die route niet te bestaan, dus moesten we door de rivier.
In totaal de rivier 15 keer over gestoken, waarbij de ergste keer het bijna tot mn liezen stond. Het was fijn gletser water, en hadden onze backpacks op. Maar het was prachtig;)
Oke, dit is alweer een lang verhaal. ik ga naar bed. Deze week nog twee opdrachten afmaken, en dan heb ik de week erna eindelijk vakantie. Twee weken 'voorjaarsvakantie'. Heerlijk, het weer wordt steeds beter, ik heb zin in het voorjaar. Tegerlijkertijd betekend die vakantie dat ik op bijna op de helft van mijn semseter ben. DE HELFT.. Dat gaat snel, maar hoe?
Nou goed, ik heb al mooie vakantie plannen, maar dat komt een andere blog.
Geniet van jullie Nederlandse hitte golf.
De Manawhatu Gorge
Sunrise Hut
Op weg naar de sneeuw
En Sunrise..:
Saturday, 28 July 2012
Palmerston North 28 Juli 2012
Hoe alles gewoon , maar wel helemaal anders, begint te wordenMet de Olympische spelen in volle vaart gestart, schrijf ik nog even snel een blogje, want zodra ik heb uitgevonden hoe, waar en wat ik ga kijken van de olympische spelen, blijft er waarschijnlijk niet veel tijd over om te bloggen;-) Ik ben bang dat de komende twee weken erg onregelmatig naar bed gaan en wakker worden wordt. Maar gelukkig zijn de belangrijkste finales prime time in de avond in Londen, dus dat betekent s ochtends vroeg in Nieuw-Zeeland. Raar om zo ver weg van Nederland toch Nederland te supporten.
Ondertussen al weer twee volle weken Nieuw-Zeeland achter de rug, en ik begin langzaam, zoals ze dat hier zo mooit zeggen, ''In the Swing of Things'' te komen. Raak langzaam gewend aan het gekke maar leuke Engels van de Kiwi's, het gebrekkige/ontbrekende Engels van de vele Chinezen, het rijden aan de verkeerde kant en aan al die andere dingen die totaal anders zijn dan in Nederland.
En dan wordt het langzaam tijd om te beseffen dat het normale leven begonnen is. Geen nieuwe ervaringen en indrukken meer elke dag, maar gewoon 5 dagen in de week naar school. Wisselvallig weer, soms prachtig blauw, windstil en zonnig. Soms stormend, regendruppels die zich verticaal voortbewegen door de keiharde wind, en ijzig koud. Maar weer of geen weer, binnen in huis is het altijd koud. De huizen hier hebben geen isolering, dubbelglas of CV. En hoe mooier en helderder het overdag is, hoe kouder s'nachts. Dus af en toe ontbijten met mijn jas aan. Maar dat is het helemaal waard als het later op de dag er zo uit ziet.
De hele week dus aan de studie, de campus is vrij groot, en gevarieerd. Een druk centrum met veel lesgebouwen, de biblitheek, eetzaal, winkels, banken en een reisbureau (vraag mij niet waarom), maar de rest van de campus is erg uitgespreid, oude monumentale gebouwen staan tussen de bomen, er lopen riviertjes over de campus, en in het midden van de campus is een arboretum op een berg. Maakte gister een wandeling, en het leek af en toe net of ik midden in het bos was.
In de eerste week van het semester was er een markt waar alle clubs, verenigingen en dat soort zaken zich presenteerde aan de (nieuwe) studenten, op zoek naar nieuwe leden. toen al besloten om iniedergeval bij de Alpineclub te gaan, en misschien ga ik nog bij de surfclub om te leren surfen, of gewoon ouderwets het Atletiekteam:). De Alpineclub heeft door de weeks klim trainingen, en allerlei informatieve en recreatieve activiteiten, en in het weekend organiseren ze tripjes. De opties zijn vellerlei, maar het skieen, mountainbiken en hiken zijn de dingen waar ik naar uit kijk. vooral als je op een heldere dag de skipistes vanuit je huis kan zien;)
In diezelfde eerste week een (enorme) groep Amerikanen leren kennen, (en die zijn helemaal niet zo raar als je zou denken). Omdat alle tripjes pas over een paar weken beginnen besloten we om de eerste weken maar zelf het een en ander te organiseren. Op deze manier vandaag een auto gehuurd, en de omgeving bekeken. Van de bergen, naar een aantal leuke dorpjes, en we eindigden op een prachtig strand, met een diner van/bij het kampvuur.
Volgend weekend misschien skieen, maar eerst een paar dagen blokken. Eind van de week moet ik mijn eerste opdrachten al inleveren...
En nu: Zwemmen kijken. Doei!
Subscribe to:
Comments (Atom)